To να δίνεις τροφή στο νου σου δεν είναι και τόσο δύσκολο.Θα διαβάσεις,θα ψάξεις,θα μελετήσεις,θα εξασκηθείς και σιγά σιγά θα το ακονίσεις περισσότερο.Έτσι κι αλλιώς είναι στην ανθρώπινη φύση σου να το κάνεις,αργά ή γρήγορα.Homo sapiens είσαι,το λέει και το είδος σου.Το μυαλό είναι απίστευτα εκτιμητέο και πάρα πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να συναναστραφούν με άλλους που δεν διαθέτουν λίγο από αυτό.Αλλά αυτό δεν είναι ιδιαίτερα αποθαρρυντικό,γιατί μυαλό ΟΛΟΙ μπορούμε να αποκτήσουμε,χωρίς τόσο μεγάλη προσπάθεια όσο νομίζουμε.Το μυαλό σε έναν άνθρωπο είναι κάτι που το θαυμάζεις,το εξυψώνεις και το εκτιμάς απίστευτα,το ερωτεύεσαι,το ψαχουλεύεις και ζητάς να το χαιδέψεις.
Σε αντίθεση με το μυαλό όμως,η ψυχή είναι κάτι που δε ταίζεται εύκολα και αν την αφήσεις κλεισμένη στο μπαούλο της,λιμοκτονεί.Εσύ την αφήνεις να λιμοκτονήσει.Εσύ που μόλις σου κουνήσει κόκκινη σημαία βοήθειας,απόγνωσης και απελπισίας,προτιμάς να αρπάξεις τη σημαία και να τη κάνεις χίλια κομμάτια.Εσύ,που παρότι βλέπεις ότι η ψυχή σου παραδίνεται,προτιμάς να αρπάζεις τα όπλα και να της κηρύσσεις ανελέητο πόλεμο.Εσύ,που ενώ γνωρίζεις πάρα πολύ καλά τι νιώθεις,κλειδαμπαρώνεσαι πίσω από γιγάντιες πόρτες και κάνεις χαρακίρι μόνος σου,ενώ απέξω σου βαράνε τη πόρτα με πολιορκητικούς κριούς.Παραληρείς μόνος σου σε μια γωνία του δωματίου που έχεις κλείσει τα πάντα μέσα του και ενώ ασφυκτιείς,αρνείσαι να αρπάξεις το χέρι που κρέμεται από πάνω σου γιατί φοβάσαι μήπως σε κατακρεουργήσει.Αλλά είσαι ήδη κατακρεουργημένος.Τι σου είναι μια κλωτσιά ακόμα?Φοβάσαι μην είναι χαριστική?Φοβάσαι μη σου στραπατσάρει τα μούτρα για πάντα?
Ξύπνα βλάκα,σε βλέπω.Όσο και να με κοιτάς πίσω από χαμογελαστά μούτρα,σε βλέπω.Μη νομίζεις ότι είσαι αδιαπέραστος.Είσαι ολοδιάφανος και τα βλέπω όλα.Η ψυχή σου μπορεί να σφραγίζεται πάρα πολύ καλά,αλλά πολλοί διαθέτουν πολύ καλό σύστημα αποκρυπτογράφησης.Και δεν τους ξεφεύγεις.Είναι σα να σε κυνηγάει ένα αόρατο FBI και εσύ παρότι νιώθεις την αύρα του στη πλάτη σου,δε ξέρεις από που προέρχεται.
Ένα πρωί,θα σηκωθείς,θα ανοίξεις την εξώπορτα του σπιτιού σου και θα βρεις μπροστά στο χαλάκι εισόδου ένα πιάτο φαγητό.Θα κοιτάξεις τριγύρω να δεις ποιος το άφησε και διστακτικά θα το πάρεις μέσα.Θα το ψάξεις,θα το σγαρλιάσεις με το πιρούνι να δεις αν κρύβει κάποιο δηλητήριο και σιγά σιγά θα το φας.Και κάθε μέρα,όταν ανοίγεις την εξώπορτά σου,θα βρίσκεις ένα πιάτο φαγητό από άγνωστο αποστολέα.Και όπως πάντα,λουφαγμένος στη γωνία σου,θα κάθεσαι και θα το τρως αμίλητος.
Μια μέρα,θα ανοίξεις τη πόρτα θα δεις μπροστά σου ένα τυπάκι χαμογελαστό,με ρυτιδιασμένο πρόσωπο,αλλά χαμογελαστό.Θα σου πει καλημέρα,θα πάει να σου αφήσει το μπολάκι με το φαγητό στο χαλάκι σου κι εσύ θα τον βρίσεις,θα τον ξαποστείλεις,θα τον ρωτήσεις με ποιο δικαίωμα αφήνει έτσι αβίαστα φαγητό στη πόρτα σου και από που σε ξέρει.Εκείνος θα χαμογελάσει ακόμα πιο πλατιά και θα σου αποκριθεί ότι απλά σε ξέρει.Και καλή σου όρεξη.Εσύ θα αρπάξεις το μπολάκι,θα το πετάξεις με βία στο κεφάλι του και θα του πεις να μη ξανάρθει,να μη σε ξαναενοχλήσει ποτέ.Και όντως,δε θα σε ξαναενοχλήσει.
Τις υπόλοιπες μέρες θα κάθεσαι στη γωνία σου θλιμμένος,θυμωμένος και θεονήστικος,γεμάτος τύψεις και οργή.Θα σκέφτεσαι που να είναι άραγε εκείνο το τυπάκι,τι να κάνει,πως να είναι,γιατί το κάνει.Γιατί να μη μπορείς να το κάνεις κι εσύ αυτό.Τι σου λείπει,τι δεν πήρες ποτέ.Τι δεν έδωσες ποτέ.
Θα θυμηθείς εκείνη τη μέρα που έδωσες ένα κατακόκκινο,φουσκωτό μπαλόνι σε εκείνη τη γλυκούλα κοπελιά που καθόταν μόνη της στο παγκάκι και έκλαιγε.Θα θυμηθείς τη στιγμή που το έπιασε στα χέρια της και με μια βελονίτσα το έσκασε,το στραπάτσαρε και το πέταξε μπροστά στα πόδια σου.Θα θυμηθείς τις μέρες που ρήμαξες στο κλάμα εξαιτίας της.
Και τότε,μέσα στην αναμπουμπούλα σου θα καταλάβεις γιατί τα πιο ήρεμα αρνάκια,μετατρέπονται σε θεριά ανήμερα.Θα σηκωθείς,θα βάλεις τη κατσαρόλα στο μάτι,θα μαγειρέψεις κάτι ξεχωριστό,σκορπώντας μέσα μια πρέζα αγάπη και μια κουταλιά τρυφερότητα και θα βγεις στο δρόμο να βρεις το χαμογελαστό τυπάκι με τη ρυτιδιασμένη φάτσα.Καλό δρόμο και καλή τύχη ανθρωπάκι.
Σε αντίθεση με το μυαλό όμως,η ψυχή είναι κάτι που δε ταίζεται εύκολα και αν την αφήσεις κλεισμένη στο μπαούλο της,λιμοκτονεί.Εσύ την αφήνεις να λιμοκτονήσει.Εσύ που μόλις σου κουνήσει κόκκινη σημαία βοήθειας,απόγνωσης και απελπισίας,προτιμάς να αρπάξεις τη σημαία και να τη κάνεις χίλια κομμάτια.Εσύ,που παρότι βλέπεις ότι η ψυχή σου παραδίνεται,προτιμάς να αρπάζεις τα όπλα και να της κηρύσσεις ανελέητο πόλεμο.Εσύ,που ενώ γνωρίζεις πάρα πολύ καλά τι νιώθεις,κλειδαμπαρώνεσαι πίσω από γιγάντιες πόρτες και κάνεις χαρακίρι μόνος σου,ενώ απέξω σου βαράνε τη πόρτα με πολιορκητικούς κριούς.Παραληρείς μόνος σου σε μια γωνία του δωματίου που έχεις κλείσει τα πάντα μέσα του και ενώ ασφυκτιείς,αρνείσαι να αρπάξεις το χέρι που κρέμεται από πάνω σου γιατί φοβάσαι μήπως σε κατακρεουργήσει.Αλλά είσαι ήδη κατακρεουργημένος.Τι σου είναι μια κλωτσιά ακόμα?Φοβάσαι μην είναι χαριστική?Φοβάσαι μη σου στραπατσάρει τα μούτρα για πάντα?
Ξύπνα βλάκα,σε βλέπω.Όσο και να με κοιτάς πίσω από χαμογελαστά μούτρα,σε βλέπω.Μη νομίζεις ότι είσαι αδιαπέραστος.Είσαι ολοδιάφανος και τα βλέπω όλα.Η ψυχή σου μπορεί να σφραγίζεται πάρα πολύ καλά,αλλά πολλοί διαθέτουν πολύ καλό σύστημα αποκρυπτογράφησης.Και δεν τους ξεφεύγεις.Είναι σα να σε κυνηγάει ένα αόρατο FBI και εσύ παρότι νιώθεις την αύρα του στη πλάτη σου,δε ξέρεις από που προέρχεται.
Ένα πρωί,θα σηκωθείς,θα ανοίξεις την εξώπορτα του σπιτιού σου και θα βρεις μπροστά στο χαλάκι εισόδου ένα πιάτο φαγητό.Θα κοιτάξεις τριγύρω να δεις ποιος το άφησε και διστακτικά θα το πάρεις μέσα.Θα το ψάξεις,θα το σγαρλιάσεις με το πιρούνι να δεις αν κρύβει κάποιο δηλητήριο και σιγά σιγά θα το φας.Και κάθε μέρα,όταν ανοίγεις την εξώπορτά σου,θα βρίσκεις ένα πιάτο φαγητό από άγνωστο αποστολέα.Και όπως πάντα,λουφαγμένος στη γωνία σου,θα κάθεσαι και θα το τρως αμίλητος.
Μια μέρα,θα ανοίξεις τη πόρτα θα δεις μπροστά σου ένα τυπάκι χαμογελαστό,με ρυτιδιασμένο πρόσωπο,αλλά χαμογελαστό.Θα σου πει καλημέρα,θα πάει να σου αφήσει το μπολάκι με το φαγητό στο χαλάκι σου κι εσύ θα τον βρίσεις,θα τον ξαποστείλεις,θα τον ρωτήσεις με ποιο δικαίωμα αφήνει έτσι αβίαστα φαγητό στη πόρτα σου και από που σε ξέρει.Εκείνος θα χαμογελάσει ακόμα πιο πλατιά και θα σου αποκριθεί ότι απλά σε ξέρει.Και καλή σου όρεξη.Εσύ θα αρπάξεις το μπολάκι,θα το πετάξεις με βία στο κεφάλι του και θα του πεις να μη ξανάρθει,να μη σε ξαναενοχλήσει ποτέ.Και όντως,δε θα σε ξαναενοχλήσει.
Τις υπόλοιπες μέρες θα κάθεσαι στη γωνία σου θλιμμένος,θυμωμένος και θεονήστικος,γεμάτος τύψεις και οργή.Θα σκέφτεσαι που να είναι άραγε εκείνο το τυπάκι,τι να κάνει,πως να είναι,γιατί το κάνει.Γιατί να μη μπορείς να το κάνεις κι εσύ αυτό.Τι σου λείπει,τι δεν πήρες ποτέ.Τι δεν έδωσες ποτέ.
Θα θυμηθείς εκείνη τη μέρα που έδωσες ένα κατακόκκινο,φουσκωτό μπαλόνι σε εκείνη τη γλυκούλα κοπελιά που καθόταν μόνη της στο παγκάκι και έκλαιγε.Θα θυμηθείς τη στιγμή που το έπιασε στα χέρια της και με μια βελονίτσα το έσκασε,το στραπάτσαρε και το πέταξε μπροστά στα πόδια σου.Θα θυμηθείς τις μέρες που ρήμαξες στο κλάμα εξαιτίας της.
Και τότε,μέσα στην αναμπουμπούλα σου θα καταλάβεις γιατί τα πιο ήρεμα αρνάκια,μετατρέπονται σε θεριά ανήμερα.Θα σηκωθείς,θα βάλεις τη κατσαρόλα στο μάτι,θα μαγειρέψεις κάτι ξεχωριστό,σκορπώντας μέσα μια πρέζα αγάπη και μια κουταλιά τρυφερότητα και θα βγεις στο δρόμο να βρεις το χαμογελαστό τυπάκι με τη ρυτιδιασμένη φάτσα.Καλό δρόμο και καλή τύχη ανθρωπάκι.
