Ηe's a woman-She-s a man PART#2

    Το κρεμαστό αεροπλανάκι πάνω από την κούνια της Ιόλης στριφογύριζε αργά-αργά πάνω από το κεφάλι της,κάνοντας την να κουνάει με δύναμη τα χεράκια και τα ποδαράκια της πάνω κάτω ξεκαρδισμένη στα γέλια.Ο μεγαλύτερος αδερφός της,ο Γιάννης,ακούμπησε το σαγόνι του πάνω στα κάγκελα της κούνιας και τσιμπούσε το μικροσκοπικό πατουσάκι της.
    -Μαμά...Γιατί η μπέμπα είναι καραφλή;Δεν θα βγάλει μαλλιά;ρωτάει καθώς χαιδεύει αμήχανα τα δικά του μαλλιά.
Η μαμά του γέλασε δυνατά και πήγε κοντά του.
    -Όχι Γιαννάκη...Είναι μωρό ακόμα.Ούτε εσύ είχες μαλλιά όταν ήσουν μπέμπης.Όταν μεγαλώσει,τα μαλλιά της θα γίνουν μακριά όπως όλων των κοριτσιών,του εξηγεί γλυκά και τον παίρνει στην αγκαλιά της.
    Η Ιόλη βάζει το δάχτυλό της στο στόμα και το δαγκώνει απότομα.Το μικρό προσωπάκι της σοβάρεψε ξαφνικά και τα μάτια της μεγαλώνουν.Η μητέρα της την κοιτάει απορημένα.Και ξαφνικά η μικρή αρχίζει να κλαίει γοερά.Ο Γιάννης την κοιτάζει καλά καλά,δίχως να ξέρει τι να κάνει.
    -Σταμάτησε να παίζει μουσική το αεροπλανάκι.Τώρα που θα το κουρδίσω θα ησυχάσει,μονολογεί η μητέρα της και τραβάει το σχοινάκι που κρέμεται κάτω από το κόκκινο,φωτεινό αεροπλανάκι.Η Ιόλη σταμάτησε αμέσως να κλαίει.Σε λίγα λεπτά,είχε ήδη αποκοιμηθεί.

    Η Ιόλη πάτησε σήμερα αισίως τα 15.20/8/2004.Λίγες μέρες πριν είχε τα γενέθλιά του και ο αδερφός της που έκλεινε τα 20.Εκείνο το πρωί την είχε πάει εκείνος στο σχολείο με τη μηχανή και αποχαιρετώντας την,είχε διάθεση να την πειράξει.
    -Έλεγα να σου πάρω ένα φόρεμα που είδα τις προάλλες στο Μοναστηράκι με ροζ δαντελίτσα.Κάνε λίγο τη διαφορά...Βαρέθηκα να σε βλέπω να ντύνεσαι σαν κι εμένα!της είπε και άρχισε να γελάει.Η Ιόλη συνοφρυώθηκε εκνευρισμένη.
    -Κάνε καμιά βλακεία,να δεις τι έχει να γίνει!γρύλισε πραγματικά απειλητικά μέσα από τα δόντια της.Τα μάτια της είχαν στενέψει και είχαν γίνει τώρα δυό σχισμές και απομακρύνθηκε με το πρόσωπο φλογισμένο από τα νεύρα της.
Ο Γιάννης ξεροκατάπιε έκπληκτος.Πολλές φορές είχε αντιμετωπίσει επιθετικές συμπεριφορές από την αδερφή του αλλά ποτέ δεν την είχε ξαναδεί τόσο έξω φρενών.Αντικειμενικά ήξερε ότι η αδερφή του ήταν ένα όμορφο πλάσμα.Κόκκινα μακριά μαλλιά,γκρίζα μάτια και ένα σώμα που είχε σχηματίσει πρώιμες καμπύλες πριν την ώρα του.Ένα σώμα που το έκρυβε μέσα σε φαρδιά παντελόνια που κάλυπταν κάθε σχηματισμό πάνω της.Οι φίλοι του τον πείραζαν συχνά και του έλεγαν για την ομορφιά της Ιόλης και το πόσο γοητευτική και ελκυστική θα ήταν αν δεν είχε αυτό το ανδρόγυνο στιλ.Θυμάται καθαρά εκείνο το απόγευμα πριν αρκετά χρόνια που η μάνα του είχε πάει να τη γράψει στη σχολή μπαλέτου και εκείνη όταν γύρισαν σπίτι,κυλιόταν στο πάτωμα σπαρταρώντας από το κλάμα."Γράψε με στο ποδόσφαιρο" έλεγε και ξανάλεγε ώσπου κατάφερε να μας πείσει όλους ότι πραγματικά αυτό έπρεπε να κάνουμε.
    -Ιόλη χτένισε τα μαλλιά σου επιτέλους!Έχουν μακρύνει,έχουν γίνει τόσο ωραία και τα αφήνεις χιλιομπερδεμένα!Έλα να σε χτενίσω...φώναζε καθημερινά σχεδόν η μητέρα τους αλλά το μόνο που κατάφερνε να συμβεί ήταν να ακούσει τα τζαμάκια της εξώπορτας να τραντάζονται καθώς η Ιόλη έκλεινε με φόρα την εξώπορτα στο διάβα της.
    Η Ιόλη δεν μπόρεσε ποτέ να διατηρήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα φίλες.Ο Γιάννης ποτέ δεν μπόρεσε να το καταλάβει αυτό.Ήξερε ότι η αδερφή του έκρυβε ένα πολύ επιθετικό και μυστήριο προφίλ,αλλά αυτό δεν δικαιολογούσε το γεγονός ότι δύσκολα κρατούσε ένα κορίτσι δίπλα της φιλικά.Όταν έβγαινε έξω,συνεχώς συναντιόταν με το Νίκο,τον Πέτρο και τον Σίμο,τους τρεις της "κολλητούς" που με τίποτα δεν μπορούσε να καταλάβει πως γινόταν να την κάνουν παρέα.Γύρω στα 15 της είχε μόνο αποκτήσει μια καινούρια φίλη,την Κλειώ,η οποία ουδεμία σχέση είχε με τη αδερφή του.Παρόλα αυτά βγαίνανε συχνά έξω και πολλές φορές την είχε συναντήσει σπίτι τους να κουβεντιάζει με την Ιόλη ή να βλέπουν ταινία παρέα.Μέχρι εκείνο το βράδυ που ακόμα και η τελευταία του υποψία επιβεβαιώθηκε.
    Η Ιόλη καθόταν στον καναπέ του σαλονιού με την Κλειώ και βλέπανε μια ταινία.Κατά τη διάρκεια της ταινία σταματούσανε συχνά,σχολιάζανε ή κάνανε πλάκα και πειράζανε η μία την άλλη.Ο Γιάννης συνέχισε να στέκεται πίσω από την πόρτα της κουζίνας και να τις κοιτάζει ερευνητικά,πίσω από το σκοτάδι που έφτιαχναν τα στόρια.Η Ιόλη είχε σκύψει στον ώμο της Κλειώς.Το βλέμμα της Κλειώς απλανές.Το βλέμμα της αδερφής του όμως...Όχι.Δεν είχε δει καλά.Έκλεισε το στόμα του με το χέρι του για να μην βγει ούτε λέξη από το στόμα του.   
    -Τι κάνεις;;;;;;;;;;Είσαι ανώμαλη;;;;;;Φεύγω!άκουσε την Κλειώ να ψελλίζει και την είδε να μαζεύει τα πράγματά της και να φεύγει βιαστικά.Αυτό που διάβασε μετέπειτα στα μάτια της αδερφής του,ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να δει.Την πλησίασε αργά και κάθισε δίπλα της.
    -Δεν το ήξερα ότι είσαι...μουρμούρισε άναυδος ο Γιάννης.
    -Λεσβία;Δεν το ήξερες ή δεν ήθελες να το αποδεχτείς;έσκισαν τα λόγια της τον αέρα σαν σφαίρες και τον χτύπησαν κατάστηθα.Ο Γιάννης ξεροκατάπιε και προσπάθησε να συνέλθει.
    Η Ιόλη σηκώθηκε απότομα από τον καναπέ και ανέβηκε γρήγορα τη σκάλα.
    -Χτένισε τα μαλλιά σου γαμώτο!άκουσε τη μητέρα της να τη φωνάζει από το δωμάτιό της.
    Εκείνη προσπέρασε το δωμάτιο και μπήκε στην τουαλέτα.Κλείνοντας την πόρτα,την κλείδωσε πίσω της.Τράβηξε το πρώτο συρτάρι απότομα σκορπίζοντας στο πάτωμα το μισό περιεχόμενό του.Τα χέρια της ψαχουλεύανε νευρικά μέχρι που τράβηξε ένα μεγάλο ψαλίδι.Κοίταξε τον εαυτό της μπροστά στον καθρέφτη.Του χαμογέλασε.Τα μάτια της της φάνηκαν λίγο κουρασμένα και είχε μαύρους κύκλους.Όμως το χαμόγελο στα χείλη της άστραφτε.Κυριολεκτικά.Άρπαξε με δύναμη την πρώτη τούφα από τα μακριά μαλλιά της.Με μια ψαλιδιά,μια τούφα μαλλί έπεσε στο νιπτήρα.Η Ιόλη συνέχιζε με μανία να ψαλιδίζει.Έκλεισε τα μάτια της και άκουγε μόνο τον ήχο του ψαλιδιού που κόβει.Προσπαθούσε μέσα της να κάνει τον παραλληλισμό που σκεφτόταν αλλά το μυαλό της ήταν μπλοκαρισμένο.Έκοβε και ξαναέκοβε με τον ήχο του ψαλιδιού να ακούγεται ακόμα πιο διαπεραστικός στα αυτιά της.Βασανιστικός.Και τότε κατάλαβε τι της θύμιζε ο ήχος του ψαλιδιού.Της θύμιζε τον τρόπο που πολλοί ψαλιδίζανε τα συναισθήματα,τους ανθρώπους,τις προσωπικότητες,αυτούς που εκείνοι θεωρούν στραβούς,κουτσούς και ανάποδους.Κάθε ψαλιδιά της θύμιζε το κόψιμο και το ράψιμο με το οποίο πολλοί προσπαθούσαν να φτιάξουν τον κόσμο τους.Μέσα από γαζιά,κλωστές και ξέφτια.Άνοιξε τα μάτια της και έδωσε την τελευταία ψαλιδιά στα μαλλιά της.Έκοψε την καρδιά της,το είναι της,τη φύση της.Σκέφτηκε μήπως υπήρχαν τελικά ειδικές μεταξωτές κλωστές που δένουν τα πάντα άρρηκτα.Αλλά το ξανασκέφτηκε.Άφησε το ψαλίδι πίσω στο συρτάρι και βγήκε από την τουαλέτα.Οι τούφες από κόκκινα μαλλιά στον νιπτήρα έμοιαζαν πραγματικά με φλόγες.

He's a woman-She's a man PART #1

    10 Απριλίου 1989.Γεννιέσαι.Η μητέρα σου σε κρατάει στην αγκαλιά της στοργικά,σχεδόν προστατευτικά και τα μάτια της πλημμυρίζουν από δάκρυα ευτυχίας και περηφάνιας.Εσύ ίσα που ανοίγεις τα ματάκια σου στην απόχρωση του ξεπλυμένου γαλάζιου που μοιάζουν να χαμογελούν.Είναι νωρίς ακόμα γι' αυτά να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα και την απόρριψη.Ο πατέρας σου σε κοιτάζει και σε καμαρώνει.Είσαι πολύ όμορφο μωρό.Ο κάθε γονιός θα ήθελε να σε αποκτήσει."Όταν μεγαλώσεις,θα τρελαίνεις πολλά θηλυκά στο διάβα σου μικρέ μου!"αναφωνεί ο μπαμπάς σου καθώς χαιδεύει τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια σου.Εσύ ανοιγοκλείνεις το στοματάκι σου και βγάζεις άναρθρες κραυγές...Διαφωνείς μαζί του άραγε;Συμφωνείς;Κανείς δεν ξέρει...
    Είσαι πια 10 χρονών.Στην παιδική χαρά που σε έχει πάει η μητέρα σου για να παίξεις,τα υπόλοιπα αγοράκια κλωτσάνε με μανία σχεδόν μια ξεφούσκωτη μπάλα και σπρώχνονται μεταξύ τους.Εσύ παραμένεις καθισμένος στην κούνια με τα πόδια σου στηλωμένα στο χώμα.Το βλέμμα σου αλλάζει εκφράσεις ασταμάτητα.Άλλοτε γίνεται απλανές,και άλλοτε θολώνει και σκοτεινιάζει.Φόβος.Αυτό είναι που νιώθεις.Και όσο περνάει η ώρα,τόσο τον νιώθεις να γιγαντώνεται μέσα σου.
-Άγγελε,πήγαινε να παίξεις κι εσύ ποδόσφαιρο με τα παιδιά,τον προτρέπει η μητέρα του αλλά με επιφυλακτικότητα.
-Δεν θέλω.Δεν μ'αρέσει το ποδόσφαιρο,απαντάς κοφτά χωρίς καν να κοιτάξεις την μητέρα σου στα μάτια.
Αντιθέτως,τα μάτια σου έχουν καρφωθεί στην Λυδία.Όχι ακριβώς στη Λυδία.Αλλά στην κατάξανθη κούκλα με το φούξια φορεματάκι που κρατάει στα χέρια της.Ο τρόπος που λαμπιρίζουν τα μαλλιά της στον ήλιο και η κίτρινη,πλαστική βούρτσα με το μπλε διαμαντάκι που κρατάει η Λυδία για να την χτενίσει,σου μαγνητίζουν το βλέμμα και σε κάνουν να νιώθεις ένοχος.Γυρίζεις κατευθείαν το πρόσωπό σου από την άλλη μεριά και αμέσως χαμηλώνεις τα μάτια σου.Ντρέπεσαι.Η Λυδία είναι κορίτσι.Και οι κούκλες δεν είναι παιχνίδια για αγόρια.Όλοι το ξέρουν αυτό.
    -Άγγελε είσαι καλά;σε ρωτάει η μητέρα σου.
    -Μαμά θέλω να φύγουμε.Βαριέμαι εδώ.Πάμε σπίτι,μουρμουρίζεις σιωπηλά και τινάζεσαι αμέσως όρθιος να φύγεις.
    -Μα περίμενε λίγο,κάνε τουλάχιστον λίγη τσουλήθρα,λίγη τραμπάλα...Έχει τόσα παιδιά εδώ...Είναι κρίμα να γυρίσουμε σπίτι.
    -Όχι.Θέλω να πάω σπίτι,επιμένεις και απομακρύνεσαι περισσότερο από τη μητέρα σου.


Άγγελος Αυλωνίτης,23/5/2010.
    Το ήξερα.Νομίζατε ότι θα ήμουν τόσο αφελής ώστε να μην είχα καταλάβει ότι είμαι ομοφυλόφιλος από τόσο νωρίς;Το θέμα μου δεν ήταν να το καταλάβω όμως.Αλλά να το αποδεχτώ.Από τη στιγμή που δεν αποδεχόμουν εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου,δεν περίμενα να με αποδεχτούν και όλοι οι υπόλοιποι.Κυκλοφορούσα σε gay bars που ήξερα ότι ποτέ δεν θα επισκεπτόταν κάποιος γνωστός μου,αλλά και πάλι με κυρίευε ο τρόμος,ακόμα και όταν υποτίθεται ότι θα έπρεπε να κάτσω άνετος να πιω το ποτό μου και να χορέψω.Η μητέρα μου το είχε καταλάβει από νωρίς ότι δεν ήμουν σαν τα υπόλοιπα αγόρια.Παρόλα αυτά εννοείται φυσικά ότι δεν μιλούσε.Όχι γιατί φοβόταν η ίδια.Αλλά γιατί φοβόταν την αντίδραση του πατέρα μου.
    Στο λύκειο πέρασα άσχημα χρόνια.Άκουγα σχόλια για την εμφάνισή μου,τον τρόπο που μιλούσα,που περπατούσα,που έφτιαχνα τα μαλλιά μου,που κοιτούσα...Οτιδήποτε πάνω μου αποτελούσε αντικείμενο προσφερόμενο για σχολιασμό.Δεν μπορούσα να κουβεντιάσω χωρίς να με κατακρίνουν,να εκφέρω γνώμη χωρίς να με χλευάσουν ή να εκφραστώ ελεύθερα χωρίς να με εμποδίσουν.Ο πρώτος μου έρωτας ήταν ο Στέλιος.Και για κακή μου τύχη δεν ήταν ομοφυλόφιλος.Φαντάζεστε ελπίζω τον τρόμο μου ή τον πόνο που ένιωθα κάθε φορά που το βλέμμα μου διασταυρωνόταν με το δικό του.Ένα μεσημέρι καθώς καθόμουν στο διπλανό θρανίο από εκείνον και τον κοίταξα φευγαλέα,με κατάλαβε και παίρνοντας ένα σαρδόνιο,ειρωνικό χαμόγελο μου είπε:"Τι κοιτάς κοριτσάκι μου;Με λιμπίζεσαι;"Ο Στέλιος τότε μου είχε δώσει το πρώτο,δυνατό χτύπημα.Γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο παρείσακτος,πόσο αφύσικος ήμουν για πολλούς.Για τους περισσότερους δυστυχώς.
    Την πρώτη μου πραγματική ερωτική επαφή την είχα με τον Τάσο πριν 2 χρόνια.Ζούσαμε στην ίδια πόλη με ελάχιστα τετράγωνα απόσταση.Κυκλοφορούσαμε μαζί σαν φίλοι και φροντίζαμε να μην δείχνουμε ότι είμαστε ζευγάρι.Η φίλη μου η Ναταλία που παρεπιπτόντως παραμένει η καλύτερη φίλη μου μέχρι και τώρα,φρόντιζε να μας καλύπτει χρησιμοποιώντας πολλές,πετυχημένες δικαιολογίες.Ο Τάσος με ρωτούσε συχνά γιατί δεν ήμουν διαχυτικός και γιατί δεν του έδειχνα ποτέ τη τρυφερότητά μου δημοσίως.Δεν ήταν παράλογο είπε δυό άνθρωποι έστω και του ίδιου φύλου να είναι ερωτευμένοι και να το δείχνουν.Για εκείνον ήταν τόσο απλά τα πράγματα.Γεγονός που ακόμα και τώρα,μετά από δύο χρόνια απορώ πως ήταν δυνατόν να τον κρατούσε τότε ψύχραιμο."Αφήσου."μου έλεγε "Αφήσου και ξέχνα τι μπορεί να λένε.Σε θέλω και με θέλεις,αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό;..."Όχι Τάσο.Δεν ήταν αρκετό.Είμαστε ομοφυλόφιλοι,όχι straight.Μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα μόνο σε gay friendly χώρους και ο κόσμος θα μας κοιτάξει σαν να είμαστε εξωγήινοι αν τολμήσω έστω να σου κρατήσω το χέρι καθώς περπατάμε παρέα στο δρόμο.Ο Τάσος δεν με άκουγε ποτέ βέβαια.Ήταν εκ φύσεως άνθρωπος που υποστήριζε την σεξουαλική του ταυτότητα και θεωρούσε τον εαυτό του όμοιο με όλους τους υπόλοιπους straight ανθρώπους.Έτσι ήθελε να υποστηρίζει δηλαδή.Γιατί για εμάς τους ομοφυλόφιλους αποτελεί μια προσδοκία,ένα όνειρο,το να ενταχτούμε στην κοινωνία και να είμαστε αποδεκτοί από όλους.Δεν είναι κάτι δεδομένο.Είναι κάτι που χρειάζεται αγώνα.Κατανόηση πάνω απ'όλα.Αλλά η μόνη που με κατανοεί είναι η Ναταλία.Εκείνη ήταν η πρώτη που προσπάθησε να με καλύψει όταν μια ομάδα συμμαθητών μου με είχε δει τυχαία στο δρόμο να φιλιέμαι με τον Τάσο.Τι να καλύψει δηλαδή;...Tα ακάλυπτα;...
    Το επόμενο πρωινό στο σχολείο βρέθηκα στριμωγμένος στο υπόστεγο του πίσω προαυλίου.Τριγύρω μου υπήρχαν δαίμονες.Γιατί αυτούς δεν μπορώ ακόμα να τους χαρακτηρίσω άνθρωπους.Η έκφραση που είχαν όλοι στο πρόσωπό τους δεν ήταν ανθρώπινη.Τα χέρια τους ήταν σφιγμένα γροθιές και το στόμα τους εκσφενδόνιζε λέξεις που με χτυπούσαν σαν μαστίγια.Ένας από αυτούς με έσπρωξε και κόλλησα στον τοίχο.Καθώς είμαι μικρόσωμος και αδύνατος,δεν του ήταν δύσκολο.
    -Τι έκανες χτες ρε πούστη με την γκόμενά σου;Φιλάκια,αγκαλίτσες και ναζάκια;Το βράδυ δοκιμάζετε παρέα τις γοβίτσες σας;Φέρσου τώρα σαν άντρας ρε!Χτύπα με!ΧΤΥΠΑ ΜΕ ΡΕ!Δύναμη δεν έχεις;ξεφώνιζε ένας από αυτούς.
    Δύναμη δεν είχα.Ψέματα να πω;Αλλά και να είχα γιατί να τους χτυπούσα;Δεν ήθελα και ας με απειλούσαν.Και ας με ξεφτίλιζαν με αυτόν τον τρόπο.Το κεφάλι μου χτύπησε με δύναμη στις πλάκες του προαυλίου.Το δεξί μου μάτι θόλωσε και δυσκολευόμουν να δω.Όλα έγιναν σκιές.Οι φωνές ακούγονταν σαν από μίλια μακριά.Μάζεψα τα γόνατά μου στο στήθος και έσφιξα τα δόντια μου.Τα μάτια μου καίγανε από την προσπάθειά μου να μην χύσω ούτε ένα δάκρυ.Οι φωνές στη συνέχεια απομακρύνθηκαν.Και μετά σιωπή.