10 Απριλίου 1989.Γεννιέσαι.Η μητέρα σου σε κρατάει στην αγκαλιά της στοργικά,σχεδόν προστατευτικά και τα μάτια της πλημμυρίζουν από δάκρυα ευτυχίας και περηφάνιας.Εσύ ίσα που ανοίγεις τα ματάκια σου στην απόχρωση του ξεπλυμένου γαλάζιου που μοιάζουν να χαμογελούν.Είναι νωρίς ακόμα γι' αυτά να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα και την απόρριψη.Ο πατέρας σου σε κοιτάζει και σε καμαρώνει.Είσαι πολύ όμορφο μωρό.Ο κάθε γονιός θα ήθελε να σε αποκτήσει."Όταν μεγαλώσεις,θα τρελαίνεις πολλά θηλυκά στο διάβα σου μικρέ μου!"αναφωνεί ο μπαμπάς σου καθώς χαιδεύει τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια σου.Εσύ ανοιγοκλείνεις το στοματάκι σου και βγάζεις άναρθρες κραυγές...Διαφωνείς μαζί του άραγε;Συμφωνείς;Κανείς δεν ξέρει...
Είσαι πια 10 χρονών.Στην παιδική χαρά που σε έχει πάει η μητέρα σου για να παίξεις,τα υπόλοιπα αγοράκια κλωτσάνε με μανία σχεδόν μια ξεφούσκωτη μπάλα και σπρώχνονται μεταξύ τους.Εσύ παραμένεις καθισμένος στην κούνια με τα πόδια σου στηλωμένα στο χώμα.Το βλέμμα σου αλλάζει εκφράσεις ασταμάτητα.Άλλοτε γίνεται απλανές,και άλλοτε θολώνει και σκοτεινιάζει.Φόβος.Αυτό είναι που νιώθεις.Και όσο περνάει η ώρα,τόσο τον νιώθεις να γιγαντώνεται μέσα σου.
-Άγγελε,πήγαινε να παίξεις κι εσύ ποδόσφαιρο με τα παιδιά,τον προτρέπει η μητέρα του αλλά με επιφυλακτικότητα.
-Δεν θέλω.Δεν μ'αρέσει το ποδόσφαιρο,απαντάς κοφτά χωρίς καν να κοιτάξεις την μητέρα σου στα μάτια.
Αντιθέτως,τα μάτια σου έχουν καρφωθεί στην Λυδία.Όχι ακριβώς στη Λυδία.Αλλά στην κατάξανθη κούκλα με το φούξια φορεματάκι που κρατάει στα χέρια της.Ο τρόπος που λαμπιρίζουν τα μαλλιά της στον ήλιο και η κίτρινη,πλαστική βούρτσα με το μπλε διαμαντάκι που κρατάει η Λυδία για να την χτενίσει,σου μαγνητίζουν το βλέμμα και σε κάνουν να νιώθεις ένοχος.Γυρίζεις κατευθείαν το πρόσωπό σου από την άλλη μεριά και αμέσως χαμηλώνεις τα μάτια σου.Ντρέπεσαι.Η Λυδία είναι κορίτσι.Και οι κούκλες δεν είναι παιχνίδια για αγόρια.Όλοι το ξέρουν αυτό.
-Άγγελε είσαι καλά;σε ρωτάει η μητέρα σου.
-Μαμά θέλω να φύγουμε.Βαριέμαι εδώ.Πάμε σπίτι,μουρμουρίζεις σιωπηλά και τινάζεσαι αμέσως όρθιος να φύγεις.
-Μα περίμενε λίγο,κάνε τουλάχιστον λίγη τσουλήθρα,λίγη τραμπάλα...Έχει τόσα παιδιά εδώ...Είναι κρίμα να γυρίσουμε σπίτι.
-Όχι.Θέλω να πάω σπίτι,επιμένεις και απομακρύνεσαι περισσότερο από τη μητέρα σου.
Άγγελος Αυλωνίτης,23/5/2010.
Το ήξερα.Νομίζατε ότι θα ήμουν τόσο αφελής ώστε να μην είχα καταλάβει ότι είμαι ομοφυλόφιλος από τόσο νωρίς;Το θέμα μου δεν ήταν να το καταλάβω όμως.Αλλά να το αποδεχτώ.Από τη στιγμή που δεν αποδεχόμουν εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου,δεν περίμενα να με αποδεχτούν και όλοι οι υπόλοιποι.Κυκλοφορούσα σε gay bars που ήξερα ότι ποτέ δεν θα επισκεπτόταν κάποιος γνωστός μου,αλλά και πάλι με κυρίευε ο τρόμος,ακόμα και όταν υποτίθεται ότι θα έπρεπε να κάτσω άνετος να πιω το ποτό μου και να χορέψω.Η μητέρα μου το είχε καταλάβει από νωρίς ότι δεν ήμουν σαν τα υπόλοιπα αγόρια.Παρόλα αυτά εννοείται φυσικά ότι δεν μιλούσε.Όχι γιατί φοβόταν η ίδια.Αλλά γιατί φοβόταν την αντίδραση του πατέρα μου.
Στο λύκειο πέρασα άσχημα χρόνια.Άκουγα σχόλια για την εμφάνισή μου,τον τρόπο που μιλούσα,που περπατούσα,που έφτιαχνα τα μαλλιά μου,που κοιτούσα...Οτιδήποτε πάνω μου αποτελούσε αντικείμενο προσφερόμενο για σχολιασμό.Δεν μπορούσα να κουβεντιάσω χωρίς να με κατακρίνουν,να εκφέρω γνώμη χωρίς να με χλευάσουν ή να εκφραστώ ελεύθερα χωρίς να με εμποδίσουν.Ο πρώτος μου έρωτας ήταν ο Στέλιος.Και για κακή μου τύχη δεν ήταν ομοφυλόφιλος.Φαντάζεστε ελπίζω τον τρόμο μου ή τον πόνο που ένιωθα κάθε φορά που το βλέμμα μου διασταυρωνόταν με το δικό του.Ένα μεσημέρι καθώς καθόμουν στο διπλανό θρανίο από εκείνον και τον κοίταξα φευγαλέα,με κατάλαβε και παίρνοντας ένα σαρδόνιο,ειρωνικό χαμόγελο μου είπε:"Τι κοιτάς κοριτσάκι μου;Με λιμπίζεσαι;"Ο Στέλιος τότε μου είχε δώσει το πρώτο,δυνατό χτύπημα.Γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο παρείσακτος,πόσο αφύσικος ήμουν για πολλούς.Για τους περισσότερους δυστυχώς.
Την πρώτη μου πραγματική ερωτική επαφή την είχα με τον Τάσο πριν 2 χρόνια.Ζούσαμε στην ίδια πόλη με ελάχιστα τετράγωνα απόσταση.Κυκλοφορούσαμε μαζί σαν φίλοι και φροντίζαμε να μην δείχνουμε ότι είμαστε ζευγάρι.Η φίλη μου η Ναταλία που παρεπιπτόντως παραμένει η καλύτερη φίλη μου μέχρι και τώρα,φρόντιζε να μας καλύπτει χρησιμοποιώντας πολλές,πετυχημένες δικαιολογίες.Ο Τάσος με ρωτούσε συχνά γιατί δεν ήμουν διαχυτικός και γιατί δεν του έδειχνα ποτέ τη τρυφερότητά μου δημοσίως.Δεν ήταν παράλογο είπε δυό άνθρωποι έστω και του ίδιου φύλου να είναι ερωτευμένοι και να το δείχνουν.Για εκείνον ήταν τόσο απλά τα πράγματα.Γεγονός που ακόμα και τώρα,μετά από δύο χρόνια απορώ πως ήταν δυνατόν να τον κρατούσε τότε ψύχραιμο."Αφήσου."μου έλεγε "Αφήσου και ξέχνα τι μπορεί να λένε.Σε θέλω και με θέλεις,αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό;..."Όχι Τάσο.Δεν ήταν αρκετό.Είμαστε ομοφυλόφιλοι,όχι straight.Μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα μόνο σε gay friendly χώρους και ο κόσμος θα μας κοιτάξει σαν να είμαστε εξωγήινοι αν τολμήσω έστω να σου κρατήσω το χέρι καθώς περπατάμε παρέα στο δρόμο.Ο Τάσος δεν με άκουγε ποτέ βέβαια.Ήταν εκ φύσεως άνθρωπος που υποστήριζε την σεξουαλική του ταυτότητα και θεωρούσε τον εαυτό του όμοιο με όλους τους υπόλοιπους straight ανθρώπους.Έτσι ήθελε να υποστηρίζει δηλαδή.Γιατί για εμάς τους ομοφυλόφιλους αποτελεί μια προσδοκία,ένα όνειρο,το να ενταχτούμε στην κοινωνία και να είμαστε αποδεκτοί από όλους.Δεν είναι κάτι δεδομένο.Είναι κάτι που χρειάζεται αγώνα.Κατανόηση πάνω απ'όλα.Αλλά η μόνη που με κατανοεί είναι η Ναταλία.Εκείνη ήταν η πρώτη που προσπάθησε να με καλύψει όταν μια ομάδα συμμαθητών μου με είχε δει τυχαία στο δρόμο να φιλιέμαι με τον Τάσο.Τι να καλύψει δηλαδή;...Tα ακάλυπτα;...
Το επόμενο πρωινό στο σχολείο βρέθηκα στριμωγμένος στο υπόστεγο του πίσω προαυλίου.Τριγύρω μου υπήρχαν δαίμονες.Γιατί αυτούς δεν μπορώ ακόμα να τους χαρακτηρίσω άνθρωπους.Η έκφραση που είχαν όλοι στο πρόσωπό τους δεν ήταν ανθρώπινη.Τα χέρια τους ήταν σφιγμένα γροθιές και το στόμα τους εκσφενδόνιζε λέξεις που με χτυπούσαν σαν μαστίγια.Ένας από αυτούς με έσπρωξε και κόλλησα στον τοίχο.Καθώς είμαι μικρόσωμος και αδύνατος,δεν του ήταν δύσκολο.
-Τι έκανες χτες ρε πούστη με την γκόμενά σου;Φιλάκια,αγκαλίτσες και ναζάκια;Το βράδυ δοκιμάζετε παρέα τις γοβίτσες σας;Φέρσου τώρα σαν άντρας ρε!Χτύπα με!ΧΤΥΠΑ ΜΕ ΡΕ!Δύναμη δεν έχεις;ξεφώνιζε ένας από αυτούς.
Δύναμη δεν είχα.Ψέματα να πω;Αλλά και να είχα γιατί να τους χτυπούσα;Δεν ήθελα και ας με απειλούσαν.Και ας με ξεφτίλιζαν με αυτόν τον τρόπο.Το κεφάλι μου χτύπησε με δύναμη στις πλάκες του προαυλίου.Το δεξί μου μάτι θόλωσε και δυσκολευόμουν να δω.Όλα έγιναν σκιές.Οι φωνές ακούγονταν σαν από μίλια μακριά.Μάζεψα τα γόνατά μου στο στήθος και έσφιξα τα δόντια μου.Τα μάτια μου καίγανε από την προσπάθειά μου να μην χύσω ούτε ένα δάκρυ.Οι φωνές στη συνέχεια απομακρύνθηκαν.Και μετά σιωπή.
Είσαι πια 10 χρονών.Στην παιδική χαρά που σε έχει πάει η μητέρα σου για να παίξεις,τα υπόλοιπα αγοράκια κλωτσάνε με μανία σχεδόν μια ξεφούσκωτη μπάλα και σπρώχνονται μεταξύ τους.Εσύ παραμένεις καθισμένος στην κούνια με τα πόδια σου στηλωμένα στο χώμα.Το βλέμμα σου αλλάζει εκφράσεις ασταμάτητα.Άλλοτε γίνεται απλανές,και άλλοτε θολώνει και σκοτεινιάζει.Φόβος.Αυτό είναι που νιώθεις.Και όσο περνάει η ώρα,τόσο τον νιώθεις να γιγαντώνεται μέσα σου.
-Άγγελε,πήγαινε να παίξεις κι εσύ ποδόσφαιρο με τα παιδιά,τον προτρέπει η μητέρα του αλλά με επιφυλακτικότητα.
-Δεν θέλω.Δεν μ'αρέσει το ποδόσφαιρο,απαντάς κοφτά χωρίς καν να κοιτάξεις την μητέρα σου στα μάτια.
Αντιθέτως,τα μάτια σου έχουν καρφωθεί στην Λυδία.Όχι ακριβώς στη Λυδία.Αλλά στην κατάξανθη κούκλα με το φούξια φορεματάκι που κρατάει στα χέρια της.Ο τρόπος που λαμπιρίζουν τα μαλλιά της στον ήλιο και η κίτρινη,πλαστική βούρτσα με το μπλε διαμαντάκι που κρατάει η Λυδία για να την χτενίσει,σου μαγνητίζουν το βλέμμα και σε κάνουν να νιώθεις ένοχος.Γυρίζεις κατευθείαν το πρόσωπό σου από την άλλη μεριά και αμέσως χαμηλώνεις τα μάτια σου.Ντρέπεσαι.Η Λυδία είναι κορίτσι.Και οι κούκλες δεν είναι παιχνίδια για αγόρια.Όλοι το ξέρουν αυτό.
-Άγγελε είσαι καλά;σε ρωτάει η μητέρα σου.
-Μαμά θέλω να φύγουμε.Βαριέμαι εδώ.Πάμε σπίτι,μουρμουρίζεις σιωπηλά και τινάζεσαι αμέσως όρθιος να φύγεις.
-Μα περίμενε λίγο,κάνε τουλάχιστον λίγη τσουλήθρα,λίγη τραμπάλα...Έχει τόσα παιδιά εδώ...Είναι κρίμα να γυρίσουμε σπίτι.
-Όχι.Θέλω να πάω σπίτι,επιμένεις και απομακρύνεσαι περισσότερο από τη μητέρα σου.
Άγγελος Αυλωνίτης,23/5/2010.
Το ήξερα.Νομίζατε ότι θα ήμουν τόσο αφελής ώστε να μην είχα καταλάβει ότι είμαι ομοφυλόφιλος από τόσο νωρίς;Το θέμα μου δεν ήταν να το καταλάβω όμως.Αλλά να το αποδεχτώ.Από τη στιγμή που δεν αποδεχόμουν εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου,δεν περίμενα να με αποδεχτούν και όλοι οι υπόλοιποι.Κυκλοφορούσα σε gay bars που ήξερα ότι ποτέ δεν θα επισκεπτόταν κάποιος γνωστός μου,αλλά και πάλι με κυρίευε ο τρόμος,ακόμα και όταν υποτίθεται ότι θα έπρεπε να κάτσω άνετος να πιω το ποτό μου και να χορέψω.Η μητέρα μου το είχε καταλάβει από νωρίς ότι δεν ήμουν σαν τα υπόλοιπα αγόρια.Παρόλα αυτά εννοείται φυσικά ότι δεν μιλούσε.Όχι γιατί φοβόταν η ίδια.Αλλά γιατί φοβόταν την αντίδραση του πατέρα μου.
Στο λύκειο πέρασα άσχημα χρόνια.Άκουγα σχόλια για την εμφάνισή μου,τον τρόπο που μιλούσα,που περπατούσα,που έφτιαχνα τα μαλλιά μου,που κοιτούσα...Οτιδήποτε πάνω μου αποτελούσε αντικείμενο προσφερόμενο για σχολιασμό.Δεν μπορούσα να κουβεντιάσω χωρίς να με κατακρίνουν,να εκφέρω γνώμη χωρίς να με χλευάσουν ή να εκφραστώ ελεύθερα χωρίς να με εμποδίσουν.Ο πρώτος μου έρωτας ήταν ο Στέλιος.Και για κακή μου τύχη δεν ήταν ομοφυλόφιλος.Φαντάζεστε ελπίζω τον τρόμο μου ή τον πόνο που ένιωθα κάθε φορά που το βλέμμα μου διασταυρωνόταν με το δικό του.Ένα μεσημέρι καθώς καθόμουν στο διπλανό θρανίο από εκείνον και τον κοίταξα φευγαλέα,με κατάλαβε και παίρνοντας ένα σαρδόνιο,ειρωνικό χαμόγελο μου είπε:"Τι κοιτάς κοριτσάκι μου;Με λιμπίζεσαι;"Ο Στέλιος τότε μου είχε δώσει το πρώτο,δυνατό χτύπημα.Γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο παρείσακτος,πόσο αφύσικος ήμουν για πολλούς.Για τους περισσότερους δυστυχώς.
Την πρώτη μου πραγματική ερωτική επαφή την είχα με τον Τάσο πριν 2 χρόνια.Ζούσαμε στην ίδια πόλη με ελάχιστα τετράγωνα απόσταση.Κυκλοφορούσαμε μαζί σαν φίλοι και φροντίζαμε να μην δείχνουμε ότι είμαστε ζευγάρι.Η φίλη μου η Ναταλία που παρεπιπτόντως παραμένει η καλύτερη φίλη μου μέχρι και τώρα,φρόντιζε να μας καλύπτει χρησιμοποιώντας πολλές,πετυχημένες δικαιολογίες.Ο Τάσος με ρωτούσε συχνά γιατί δεν ήμουν διαχυτικός και γιατί δεν του έδειχνα ποτέ τη τρυφερότητά μου δημοσίως.Δεν ήταν παράλογο είπε δυό άνθρωποι έστω και του ίδιου φύλου να είναι ερωτευμένοι και να το δείχνουν.Για εκείνον ήταν τόσο απλά τα πράγματα.Γεγονός που ακόμα και τώρα,μετά από δύο χρόνια απορώ πως ήταν δυνατόν να τον κρατούσε τότε ψύχραιμο."Αφήσου."μου έλεγε "Αφήσου και ξέχνα τι μπορεί να λένε.Σε θέλω και με θέλεις,αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό;..."Όχι Τάσο.Δεν ήταν αρκετό.Είμαστε ομοφυλόφιλοι,όχι straight.Μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα μόνο σε gay friendly χώρους και ο κόσμος θα μας κοιτάξει σαν να είμαστε εξωγήινοι αν τολμήσω έστω να σου κρατήσω το χέρι καθώς περπατάμε παρέα στο δρόμο.Ο Τάσος δεν με άκουγε ποτέ βέβαια.Ήταν εκ φύσεως άνθρωπος που υποστήριζε την σεξουαλική του ταυτότητα και θεωρούσε τον εαυτό του όμοιο με όλους τους υπόλοιπους straight ανθρώπους.Έτσι ήθελε να υποστηρίζει δηλαδή.Γιατί για εμάς τους ομοφυλόφιλους αποτελεί μια προσδοκία,ένα όνειρο,το να ενταχτούμε στην κοινωνία και να είμαστε αποδεκτοί από όλους.Δεν είναι κάτι δεδομένο.Είναι κάτι που χρειάζεται αγώνα.Κατανόηση πάνω απ'όλα.Αλλά η μόνη που με κατανοεί είναι η Ναταλία.Εκείνη ήταν η πρώτη που προσπάθησε να με καλύψει όταν μια ομάδα συμμαθητών μου με είχε δει τυχαία στο δρόμο να φιλιέμαι με τον Τάσο.Τι να καλύψει δηλαδή;...Tα ακάλυπτα;...
Το επόμενο πρωινό στο σχολείο βρέθηκα στριμωγμένος στο υπόστεγο του πίσω προαυλίου.Τριγύρω μου υπήρχαν δαίμονες.Γιατί αυτούς δεν μπορώ ακόμα να τους χαρακτηρίσω άνθρωπους.Η έκφραση που είχαν όλοι στο πρόσωπό τους δεν ήταν ανθρώπινη.Τα χέρια τους ήταν σφιγμένα γροθιές και το στόμα τους εκσφενδόνιζε λέξεις που με χτυπούσαν σαν μαστίγια.Ένας από αυτούς με έσπρωξε και κόλλησα στον τοίχο.Καθώς είμαι μικρόσωμος και αδύνατος,δεν του ήταν δύσκολο.
-Τι έκανες χτες ρε πούστη με την γκόμενά σου;Φιλάκια,αγκαλίτσες και ναζάκια;Το βράδυ δοκιμάζετε παρέα τις γοβίτσες σας;Φέρσου τώρα σαν άντρας ρε!Χτύπα με!ΧΤΥΠΑ ΜΕ ΡΕ!Δύναμη δεν έχεις;ξεφώνιζε ένας από αυτούς.
Δύναμη δεν είχα.Ψέματα να πω;Αλλά και να είχα γιατί να τους χτυπούσα;Δεν ήθελα και ας με απειλούσαν.Και ας με ξεφτίλιζαν με αυτόν τον τρόπο.Το κεφάλι μου χτύπησε με δύναμη στις πλάκες του προαυλίου.Το δεξί μου μάτι θόλωσε και δυσκολευόμουν να δω.Όλα έγιναν σκιές.Οι φωνές ακούγονταν σαν από μίλια μακριά.Μάζεψα τα γόνατά μου στο στήθος και έσφιξα τα δόντια μου.Τα μάτια μου καίγανε από την προσπάθειά μου να μην χύσω ούτε ένα δάκρυ.Οι φωνές στη συνέχεια απομακρύνθηκαν.Και μετά σιωπή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου