Καταπέλτης.

Αν θα μπορούσα...
Αν θα μπορούσα θα χτύπαγα τους τοίχους σου σαν πολιορκητικός κριός
Να γκρεμίσω τους πύργους που σε πλαισιώνουν
Δίχως να ανησυχώ για το αν θα καλυφθείς από τα συντρίμμια.
Νομίζεις οι τύψεις δεν σε παγώνουν
Όταν μόνος περπατάς στου αγνώστου τα καλντερίμια;
Τη μοναξιά λες τη κρατάς σαν οδηγό
Και μετράς τους άσσους σου έναν προς έναν.
Όμως αυτός που θα σε σώσει δεν θα είμαι εγώ
Και στην παράσταση δεν θα παίζεις με κανέναν.

Αν θα μπορούσα θα τριγύριζα τον κόσμο όλο
Να μάθω όλες τις κρυφές και άγνωστες λέξεις.
Θα τις έσπερνα στου μυαλού σου το θόλο
Ώστε να ξέρεις το χάος πως να το αντέξεις.
Σου έδωσα το χέρι μου και το έκοψες.
Ήθελες μόνος σου να κρατάς τα τείχη.
Τόσες λέξεις,τόσους ήλιους μου τους έκαψες.
Άλλη μάγισσα είπες σου ευνοούσε τη τύχη.
Αγάπες,χρώματα,όνειρα τρελά,όλα κλεισμένα σε μια κιβωτό.
Κατακλυσμοί,τυφώνες,βροχές,όλα στα βάθη του μυαλού μου δαμασμένα.
Να μου δώσεις μια ευκαιρία ακόμα σου ζητώ
Αλλά οι πόρτες και τα μάτια σου είναι καιρό τώρα κλειδωμένα.

Αν θα μπορούσα θα γινόμουν ο πιο δίκαιος κριτής,
Να ξεχωρίζω το ψέμα από την αλήθεια,
Να μετράω τις ψυχές και τις καρδιές ολονυχτίς
Και να μη με βρίσκεις όταν ψάχνεις για βοήθεια.
Νόμιζες ότι η ζωή είναι παιχνίδι που ρισκάρεις χωρίς σκέψη.
Τα όνειρα και όχι η πραγματικότητα είναι οι στιγμές μας.
Όμως τόση αγάπη,τόση θυσία ποιός να την αντέξει
Όταν σε αρένα του τσακισμένου ονείρου ματώνουν οι ζωές μας;
Αγόραζες χρυσό και ασήμι χωρίς ποτέ να δίνεις κάτι πίσω.
Ξοφλούσες τα χρωστούμενα με πορσελάνινα προσωπεία
Ραγισμένα,άχρηστα και όλο με άφηνες να σε αφήσω.
Αρρώσταινες στις λέξεις στοργή,ψυχή και αυτοθυσία.
Και αφού λοιπόν αρρώστησες και η περηφάνια σου εξατμίζεται,
Άκου λοιπόν,πάντα να το κρατάς,
Εσύ παλεύεις να κερδίσεις,τίποτα δεν σου χαρίζεται,
Και αυτό που σου χαρίζεται μάθε να το αγαπάς.