Αν θα μπορούσα...
Αν θα μπορούσα θα χτύπαγα τους τοίχους σου σαν πολιορκητικός κριός
Να γκρεμίσω τους πύργους που σε πλαισιώνουν
Δίχως να ανησυχώ για το αν θα καλυφθείς από τα συντρίμμια.
Νομίζεις οι τύψεις δεν σε παγώνουν
Όταν μόνος περπατάς στου αγνώστου τα καλντερίμια;
Τη μοναξιά λες τη κρατάς σαν οδηγό
Και μετράς τους άσσους σου έναν προς έναν.
Όμως αυτός που θα σε σώσει δεν θα είμαι εγώ
Και στην παράσταση δεν θα παίζεις με κανέναν.
Αν θα μπορούσα θα τριγύριζα τον κόσμο όλο
Να μάθω όλες τις κρυφές και άγνωστες λέξεις.
Θα τις έσπερνα στου μυαλού σου το θόλο
Ώστε να ξέρεις το χάος πως να το αντέξεις.
Σου έδωσα το χέρι μου και το έκοψες.
Ήθελες μόνος σου να κρατάς τα τείχη.
Τόσες λέξεις,τόσους ήλιους μου τους έκαψες.
Άλλη μάγισσα είπες σου ευνοούσε τη τύχη.
Αγάπες,χρώματα,όνειρα τρελά,όλα κλεισμένα σε μια κιβωτό.
Κατακλυσμοί,τυφώνες,βροχές,όλα στα βάθη του μυαλού μου δαμασμένα.
Να μου δώσεις μια ευκαιρία ακόμα σου ζητώ
Αλλά οι πόρτες και τα μάτια σου είναι καιρό τώρα κλειδωμένα.
Αν θα μπορούσα θα γινόμουν ο πιο δίκαιος κριτής,
Να ξεχωρίζω το ψέμα από την αλήθεια,
Να μετράω τις ψυχές και τις καρδιές ολονυχτίς
Και να μη με βρίσκεις όταν ψάχνεις για βοήθεια.
Νόμιζες ότι η ζωή είναι παιχνίδι που ρισκάρεις χωρίς σκέψη.
Τα όνειρα και όχι η πραγματικότητα είναι οι στιγμές μας.
Όμως τόση αγάπη,τόση θυσία ποιός να την αντέξει
Όταν σε αρένα του τσακισμένου ονείρου ματώνουν οι ζωές μας;
Αγόραζες χρυσό και ασήμι χωρίς ποτέ να δίνεις κάτι πίσω.
Ξοφλούσες τα χρωστούμενα με πορσελάνινα προσωπεία
Ραγισμένα,άχρηστα και όλο με άφηνες να σε αφήσω.
Αρρώσταινες στις λέξεις στοργή,ψυχή και αυτοθυσία.
Και αφού λοιπόν αρρώστησες και η περηφάνια σου εξατμίζεται,
Άκου λοιπόν,πάντα να το κρατάς,
Εσύ παλεύεις να κερδίσεις,τίποτα δεν σου χαρίζεται,
Και αυτό που σου χαρίζεται μάθε να το αγαπάς.
Ήξερε ότι είχε φτερά.Ήξερε ότι μπορούσε να πετάξει.Αλλά επίσης ήξερε ότι μόνο αυτός το παραδεχόταν.Το όνομά του το ξεχνούσε.Σπάνια το θυμόταν.Άλλωστε δεν τον ένοιαζε και πολύ.
Δε θύμιζε τους άλλους αγγέλους.Ήταν πολύ διαφορετικός απ'αυτούς.Δεν είχε ξανθά,χυτά μαλλιά και τα μάτα του δεν θύμιζαν διόλου το χρώμα της θάλασσας.Εκείνος ήταν αδύνατος,χλομός,και τα μαλλιά του,αν και σγουρά,ήταν καστανά και θαμπά,όπως όλη του η εικόνα.Όπως και οι υπόλοιποι φτερωτοί φύλακες που υπήρχαν στο κόσμο,προστάτευε εκείνη.Εκείνη τη εικοσάχρονη θηλυκή ύπαρξη,τη Νεφέλη.
Ο άγγελος εκείνο το βράδυ περιπλανιόταν στα σοκάκια της γειτονιάς της.Και απορούσε γιατί.Χρόνια τώρα είχε πέσει ομίχλη σε αυτή τη γειτονιά.Σ'εκείνο το παράθυρο με το ραγισμένο τζάμι που έφερνε το κρύο στο δωμάτιο της Νεφέλης.Τα βράδια καθόταν στο πεζούλι και κοιτούσε τη ζωή γύρω της,με τα μάτια της να πλανιούνται αργά στο δρόμο,λες και ήξερε ότι δεξιά,πίσω απο έναν φράχτη καλυμμένο με κισσό βρισκόταν ο άγγελός της.Και τότε κατέβαινε απο το πεζούλι,πάταγε πάνω στο κρεβάτι της και ξαναέκλεινε το παράθυρο.Τα φτερά εκείνα που τρεμούλιαζανστο δροσερό,καλοκαιρινό αέρα,της έφερναν σύγχυση.
Τα φτερά του τρεμούλιαζαν συχνά τον τελευταίο καιρό.Ήταν ο μόνος άγγελος που είχε ένα φτερό τσακισμένο.Και τη καρδιά το ίδιο.Η Νεφέλη δεν τον θυμόταν ποτέ να χαμογελάει.Ούτε κι αυτή χαμογελούσε συχνά.Μια φορά που μπήκε στο δωμάτιό της και κατάφερε να της μιλήσει,ήταν πικραμένος.Τα μάτια του,λαμπερά και καταπράσινα,καθρέφτιζαν το κάθε συναίσθημα που έκρυβε μέσα του.Μιλούσε πολύ λίγο,αλλά όταν το έκανε,όλοι κρέμονταν απ' τα χείλη του.Όλοι,εκτός απ' τη Νεφέλη.Δεν ήξερε γιατί αυτός ο άγγελος δεν της φαινόταν αληθινός.Έβλεπε τα φτερά του.Έβλεπε και την ανθρώπινη όψη του και σκεφτόταν πως εκείνος διέφερε απο τους υπόλοιπους αγγέλους.Δεν είχε δει ποτέ της άλλον άγγελο,αλλά ήταν απόλυτα σίγουρη πως ήταν ξεχωριστοί και δεν έμοιαζαν στον δικό της.Του μιλούσε.Του μιλούσε και φοβόταν.Η ουράνια μορφή του την τρόμαζε.Κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του να μιλήσει,η καρδιά της σφιγγόταν.Είχε πάντα τη ψευδαίσθηση ότι θα της ξεστόμιζε τιμωρίες για λάθη που μπορεί να μην είχε κάνει κ ότι θα της φόρτωνε το βάρος των αμαρτιών της.Άλλωστε συνηθισμένη ήταν σε κακεντρεχή σχόλια των συνομίληκών της.Και για όλα έφταιγε τι?Το χρώμα των μαλλιών της.Κατακόκκινο σαν τη φωτιά και εκτυφλωτικό.Αλλά είχε βαρεθεί πια την ειρωνεία.Τη φράση "με καροτόζουμο λούζεσαι?" την άκουγε πιο συχνά και απο την καλημέρα.Ίσως κι αυτός να ήταν τελικά ο λόγος που ήταν τόσο επιθετική.Άκουγε συχνά μερικές παλιές προλήψεις που έλεγαν πως οι κοκκινομάλληδες,δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια τερατογένεση της φύσης και είναι καταραμένοι με αμαρτίες και λάθη που τα σπέρνουν στους γύρω τους,σαν σπόρους σε χωράφια.Τα γκρίζα μάτια της πετάριζαν γεμάτα απορία."Φταίω που είμαι κοκκινομάλλα?Μα γιατί όλοι τους είναι τόσο στενόμυαλοι και επιπόλαιοι?Δεν είμαι τίποτα άλλο,παρά ένας άνθρωπος σαν όλους σας.Ζω όπως ζείτε εσείς,μιλάω όπως μιλάτε εσείς και σκέφτομαι όπως σκέφτεστε κι εσείς.Δε γεννήθηκα ούτε για να φέρω μίσος και πόνο,ούτε είμαι ο Διάολος!Χτες έτυχε να ακούσω μια περαστική να με σχολιάζει στον σύντροφό της.Του έλεγε πως είμαι ένα προιόν μετάλλαξης που δημιουργήθηκε απο τη πολλή ζάχαρη και τον έρωτα.Γιατί τι είναι ο έρωτας?Αμαρτία?Αν δεν υπήρχε έρωτας,δεν θα υπήρχε ούτε αγάπη,ούτε κόσμος.Σίγουρα κάποιος σε αυτή την ιστορία είναι υπερβολικός.Βαρέθηκα πια."έγραψε στο ημερολόγιό της ένα βράδυ που γύρισε για άλλη μια φορά συντετριμμένη σπίτι της.
Ο άγγελος διάβαζε και ξαναδιάβαζε τα λόγια της Νεφέλης καθώς ξέπλεκε τα γένια του με τα δάχτυλά του.Γιατί νόμιζε ότι κάπου τα είχε ξαναδεί αυτά τα λόγια?Κάπου βαθιά στο κεφάλι του,παραπονιόταν και η δική του συνείδηση.Κι αυτός διέφερε απο τους υπόλοιπους αγγέλους.Ήταν μελαχρινός,αδύνατος,οξύθυμος και μελαγχολικός.Τέσσερα πράγματα άγνωστα στους άλλους αγγέλους."Δεν είμαι τίποτα άλλο,παρά ένας άνθρωπος σαν όλους σας."Ο άγγελος έπιασε ένα στιλό απο τη μολυβοθήκη δίπλα του και έγραψε πάνω απο τη λέξη άνθρωπος,τη λέξη άγγελος.Τη κοίταξε για αρκετή ώρα.Άγγελος!Τι ωραία λέξη!Και τι ωραίο πλάσμα!Τα μάτια του λαμπίρισαν ζωηρά και το στιλό άρχισε να κουνιέται ανεπαίσθητα στο χέρι του.Και τότε ξαφνικά το βλέμμα του έπεσε στη μαύρη μπλούζα που φορούσε μέσα στο κατακαλόκαιρο.Το βλέμμα του ξαναθόλωσε και η όψη του σκοτείνιασε.
-Τι κάνεις εκεί άγγελε?τον έκοψε μια γνωστή,γυναικεία φωνή που άνηκε στη κάτοχο του ημερολογίου που είχε μπροστά του.
Η φωνή της έτρεμε και ο άγγελος το πρόσεξε.Γύρισε επιτόπου τη καρέκλα που καθόταν προς το μέρος της και της μίλησε όσο πιο ήρεμα μπορούσε.Ήταν αρκετά ταραγμένη και έπρεπε να την ηρεμήσει.
-Διαβάζω το ημερολόγιό σου.Ξέρω ότι σε πείραξε αλλά δεν με ενοχλούν όσα γράφεις.Ξέρω ότι ενοχλείσαι επίσης με τους υπόλοιπους συνομίληκούς σου που σε χλευάζουν.Και ηρέμησε.Κατάλαβέ το.Δεν έχω σκοπό να σε τιμωρήσω.
Της χάρισε ένα θλιμμένο χαμόγελο.Εκείνη τινάχτηκε παραξενεμένη.Δεν το ήξερε πως ο άγγελος γνώριζε τι σημαίνει χαμόγελο.Απλά δεν το χρησιμοποιούσε.Σχεδόν ποτέ.Έκατσε στο κρεβάτι απέναντί του και τον κοίταξε επίμονα.
-Το όνομά μου το ξέρεις?τον ρώτησε.
-Φυσικά.Νεφέλη.
-Το όνομά σου το ξέρεις?
Τον αποστόμωσε.Όχι μόνο επειδή του το 'πε απότομα,αλλά κι επειδή πράγματι δεν θυμόταν το όνομά του.Γενικά,δεν θυμόταν πολλά πράγματα για τον εαυτό του.Έστιψε το μυαλό του και αφού έφερε μερικές στιγμές στη μνήμη του,το θυμήθηκε.
-Άβελ,της είπε χαμηλότονα.
-Άβελ?Όπως Άβελ και Κάιν?Ένας απο τους γιούς των πρωτόπλαστων?
-Όχι.Άβελ όπως Άβελ,ο άγγελος με τα μαύρα ρούχα,την ανθρώπινη φύση και το αρσενικό φύλο.Οι άγγελοι είναι άφυλοι.Εγώ δεν είμαι.Είμαι άντρας.Σαν το πλάσμα που έλκει τις γυναίκες.Άντρας,σαν αυτούς που έχεις ανάμεσά σου.Σαν αυτούς που κρατάνε μέσα τους ανώριμη ζωή.
-Τότε δεν είσαι άγγελος.Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο.Είναι ουδέτερα πλάσματα.Άρα εσύ δεν μπορείς να είσαι άγγελος.Είσαι κάτι άλλο.Ένας άγιος με φτερά ίσως...
-Μπορεί και να μην είμαι.Μπορεί και να 'μαι πράγματι αυτό που λες.Αλλά έχω σταλεί για να σε φυλάω.Ζω όπως ένας άγγελος...
-Και αισθάνεσαι όπως αισθάνεται ένας άνθρωπος.
-Αλλά ζω όπως ζει ένας άγγελος.
Της το 'πε και ράγισε η καρδιά του καθώς την έβλεπε να χαμογελά ειρωνικά.Αλλά δεν έπρεπε να την εγκαταλείψει.Ακόμα κι αν τον πλήγωνε,ήξερε ότι βαθιά κάπου μέσα της,εκείνη η ζωντανή φωτιά,τον χρειαζόταν.Ήταν αρκετά έξυπνος για να της δώσει μια σωστή απάντηση,αλλά δεν ήταν έξυπνος για να την πληγώσει με την απάντησή του.
-Οι άγγελοι δεν είναι ούτε μαυροντυμένοι,ούτε μελαγχολικοί σαν κι εσένα.Δεν σ'έχω δει ποτέ να χαμογελάς.Τουλάχιστον εγώ.Πως μπορείς και είσαι άγγελος όταν οι υπόλοιποι άγγελοι σαν κι εσένα γνωρίζουν τι σημαίνει χαρά?Εσύ αμφιβάλλω αν γνωρίζεις το νόημά της και αν έχεις αισθανθεί ποτέ χαρούμενος.
-Και τα φτερά στη πλάτη μου γιατί υπάρχουν Νεφέλη?
Αυτό την έκανε να σωπάσει και να σκεφτεί λιγάκι.Ένας κοινός άνθρωπος,ούτε με τερατογένεση δεν υπήρχε περίπτωση να γεννήσει ένα παιδί με φτερά.Ένιωθε μεγάλη περιέργεια για εκείνα τα φτερά.Το πρόσωπό του ήταν καθαρά αντρικό,όχι όπως των αγγέλων που έβλεπε στα βιβλία,που το πρόσωπό τους δεν θύμιζε ούτε άντρα,αλλά ούτε και γυναίκα.Σηκώθηκε απο το κρεβάτι και τον πλησίασε αργά.Άπλωσε το χέρι της πάνω στο δεξί του φτερό και έμπλεξε τα δάχτυλά της ανάμεσα στα πούπουλα.Αδύνατον!Η υφή τους θύμιζε την υφή που έχουν τα φτερά των σπουργιτιών.Γλίστρησε το χέρι της στη κορυφή της φτερούγας και πρόσεξε ότι ήταν ενωμένα με το σώμα του.Τράβηξε εντυπωσιασμένη το χέρι της και ψέλισσε:
-Eίναι αληθινά Άβελ?
-Όπως τα βλέπεις και σε βλέπουν,της απάντησε εκείνος και η φωνή του ήχησε πολύ,μα πολύ απαλή.
-Μα γιατί όμως είσαι άντρας?Οι άγγελοι είναι άφυλοι.
-Ο άντρας δεν κάνει τον άγγελο,ούτε ο άγγελος τον άντρα.Ο Πατέρας μου επέλεξε να είμαι άντρας και τον ευχαριστώ για ότι κι αν με έκανε.
-Υπάρχουν παρόμοιες γυναίκες-αγγέλοι?
-Υπάρχουν αλλά δεν έχουν φτερά.
-Γιατί?
-Γιατί είναι θνητές.Και όμορφες,σαν παραδεισένια λουλούδια.
Η Νεφέλη χαμήλωσε τα μάτια και χαμογέλασε.
-Μιλάς σαν άνθρωπος.Αλλά μιλάς υπέροχα.
-Δε μπορώ να μιλήσω αλλιώς.
-Δηλαδή εννοείς ότι αφού είσαι άντρας,σ'αρέσουν γυναίκες θνητές?Εννοώ...Ερωτεύεσαι?ρώτησε διστακτικά η Νεφέλη αν και πίστευε πως η ερώτηση αυτή δεν μπορούσε να απαντηθεί ξεκάθαρα.
-Δεν ερωτεύομαι,αγαπάω.
-Ποια αγαπάς?
-Δεν είναι ώρα να σου πω Νεφέλη...της απάντησε ο Άβελ με μια μικρή αινιγματικότητα στη φωνή του.
Η Νεφέλη δάγκωσε ντροπιασμένη τα χείλη της και μαζεύτηκε στη γωνία του κρεβατιού σωπαίνοντας.Ο άγγελος αντίθετα ξαναχαμογέλασε και στράφηκε προς το μέρος της.
-Δε με πείραξε καθόλου που με ρώτησες κάτι τέτοιο.Απλώς δεν είναι ώρα να σου απαντήσω.Λοιπόν,ρώτα με ότι θες.Σε ακούω με σεβασμό και κατανόηση.
Σεβασμός?Ποιός της έδειχνε ποτέ σεβασμό?Η Νεφέλη συγκράτησε την έκπληξή της και τον ρώτησε κάτι που την απασχολούσε.
-Αλήθεια,ξέρεις την ηλικία σου?
-Εικοσιδύο.
-Είσαι εικοσιδύο χρονών και μιλάς τόσο ώριμα?
-Δε παίζει ρόλο η ηλικία Νεφέλη.Το μυαλό παίζει ρόλο.
-Που είναι ανώτερο απο το μυαλό του ανθρώπου.Τουλάχιστον ξέρει πως να απομακρύνει τις κακές σκέψεις.Έτσι δεν είναι?
-Αν ήξερε πως να το απομακρύνει,δεν θα 'μουν μελαγχολικός,όπως εσύ λες,ούτε απόμακρος,της απάντησε ο άγγελος με φωνή σπασμένη.
Η Νεφέλη σίγουρα δεν αισθανόταν έτσι όπως αισθανόταν λίγα λεπτά πριν.Αυτός ο άγγελος προσπαθούσε έμμεσα να της κραυγάσει κάτι.Και εκείνη είχε ανάγκη να του μιλήσει.Πίστευε πως έπρεπε να αφήσει τον άγγελο να αγγίξει τη ψυχή της.Και ναι,νοιαζόταν κι εκείνη γι αυτόν,αναρωτιόταν γιατί τα μάτια του ήταν λυπημένα.Ακόμα κι αν δίσταζε να το παραδεχτεί,ο Άβελ ήταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της,αυτό που την κρατούσε όταν έπεφτε.
-Γιατί είσαι πάντα λυπημένος?Θέλω να μου μιλήσεις.
-Γιατί πάντα λυπημένη είσαι κι εσύ.
Η Νεφέλη ξαφνιάστηκε με την απάντησή του,περισσότερο απ'όσο έπρεπε.
-Θες να μου πεις δηλαδή πως κάθε φορά που είμαι λυπημένη,λυπημένος είσαι κι εσύ?
-Αυτό ακριβώς μετάφρασέ το λέξη προς λέξη.Όπως και κάθε φορά που πονάς,πονάω κι εγώ.Και κάθε φορά που χαίρεσαι,χαίρομαι κι εγώ.
Η νεαρή κοκκινομάλλα που είχε μπροστά του τον κοιτούσε έκλπηκτη.Δεν μπορούσε να παραδεχτεί πως αυτός ο χλομός,φτερωτός άντρας ένιωθε μέχρι και τον πόνο της,όταν εκείνη χτυπούσε.
-Σε αισθάνομαι ακόμα κι όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον θαυμάζεις,της είπε καθώς τη κοιτούσε.
-Γιατί έχω κάτι να θαυμάζω?
-Όχι,δεν έχεις...Εκτός απο κάτι κατακόκκινα μαλλιά,δυο γκρίζα,διαπεραστικά μάτια,ένα αγγελικό πρόσωπο και ένα χαρισματικό κορμί,δεν νομίζω να έχεις τίποτα άλλο!σχολίασε ο άγγελος και έκλεισε το ημερολόγιο μπροστά του,βάζοντάς το ξανά στο συρτάρι.
Εκείνη χαμογέλασε και το πρόσωπό της έγινε κατακόκκινο.Απέφυγε να τον κοιτάξει αν και εκείνος ήταν αφοσιωμένος στο κουδούνισμα μιας μικρής σφαίρας που κρατούσε στο χέρι του.Επανήλθε μόνο όταν απο λάθος του,έριξε τη σφαίρα στο πάτωμα,κάνοντας διαπεραστικό θόρυβο.Η Νεφέλη ταράχτηκε και χώθηκε κάτω απο τα σκεπάσματα.
-Έλλη είσαι ξύπνια?
Η Νεφέλη κράτησε την ανάσα της και δεν μίλησε.Όταν σιγουρεύτηκε πως η αδερφή της είχε απομακρυνθεί,γύρισε ανήσυχη προς τον Άβελ.Εκείνος καθόταν ακόμα εκεί και η έκφρασή του συνέχιζε να είναι χαλαρή,όπως και πριν.Στριφογύριζε ακόμα τη σφαίρα στα δάχτυλά του και δε μιλούσε.Και παρότι η Νεφέλη τον κοιτούσε επίμονα,εκείνος δεν είχε τη διάθεση να μιλήσει.Έτσι ξάπλωσε στο κρεβάτι της ξανά και γύρισε πλευρό.Μετά απο αρκετή ώρα,ενώ ήταν έτοιμη να αποκοιμηθεί,ένιωσε τα δάχτυλά του να απομακρύνουν τα μαλλιά απο τα αυτί της και τη φωνή του να της ψιθυρίζει:
-Καληνύχτα αν κοιμάσαι.Θα σε δω ξανά σύντομα.
Η Νεφέλη άνοιξε τα μάτια της και αντίκρισε το πρόσωπό του πάνω απ' το κεφάλι της.
-Πότε θα με ξαναδεις?
-Ξέρεις τι Νεφέλη?Σκεφτόμουν πως εγώ θα μπορούσα αν ήθελα να στριφογυρνάω ολόκληρο το κόσμο στα δάχτυλά μου,όπως κάνω με αυτή τη σφαίρα.Αλλά τελικά κατάλαβα πως δεν είμαι τόσο ικανός να το κάνω.Αν ήταν όλοι τους τόσο έξυπνοι όσο εσύ,ίσως να μην υπήρχα καν.Αλλά η ζωή μου έχει νόημα,ακόμα κι αν είμαι ένα αγγελικό παραλήρημα.Η σφαίρα είναι ο κόσμος των αγγέλων για 'μενα και ο κόσμος των ανθρώπων για 'σενα.Και το κουδούνι σε αυτή τη σφαίρα είμαστε εσύ κι εγώ.Εμείς,οι δυο άσπρες κουκκίδες σε μαύρο φόντο.Δε βλέπεις ότι ξεχωρίζουμε τόσο πολύ?τη ρώτησε ζωηρά ο άγγελος.
-Όχι,δε βλέπω τίποτα.Δε ξέρω αν η ψυχή μου είναι τυφλή,αλλά δε μπορώ να δω.
Ο Άβελ τη τράβηξε όρθια απ' τα χέρια και χαμογέλασε τόσο πλατιά που η Νεφέλη έμεινε άφωνη.
-Κοίταξε τι όμορφη που είσαι!
-Είμαι.Και αυτό σε τι με ωφελεί?
-Όλους τους ωφελεί!Απλά όλοι φοβούνται να έχουν ένα τόσο όμορφο πλάσμα δίπλα τους.
-Το πιστεύεις αυτό Άβελ?
-Ο Θεός να με τιμωρήσει αν τολμούσα ποτέ να σου πω κάτι που δεν το πίστευα πραγματικά Νεφέλη.Είσαι υπερβολικά όμορφη.Παντού όμορφη.Πρέπει να το παραδεχτείς.
Σταμάτησε να μιλάει και κοίταξε τη κοπέλα απέναντί του.Τα χέρια της έτρεμαν μες στα δικά του και τα μάτια της τρεμοπαίζανε.Ο Άβελ φοβόταν να φανταστεί το λόγο.
-Λοιπόν,πρέπει να φύγω.Κι εσύ πρέπει να ξεκουραστείς.Είχες μια άσχημη μέρα.Μη ξεχνάς αυτά που σου 'πα,να τα θυμάσαι πάντα...Καλή σου νύχτα,τη καληνύχτησε και ανέβηκε στο παράθυρο να πετάξει.
Το κορίτσι όμως του κρατούσε το χέρι ακόμα σφιχτά και το βλέμμα της ήταν γεμάτο ικεσία.
-Μη φεύγεις,θέλω να μιλήσουμε,θέλω να 'μαι μαζί σου.Μη φεύγεις τώρα.Τώρα που κατάλαβα τι ρόλο έπαιζες στη ζωή μου...
Ο άγγελος κοντοστάθηκε μια στιγμή και ύστερα κατέβηκε απο το πεζούλι.
-Τι κατάλαβες Νεφέλη?Πες μου,μη μου κρύβεις τίποτα.
-Το 'χα χάσει...μουρμούριζε ακατάληπτα.
-Τι είχες χάσει?
Η κοπέλα ξέσπασε σε λυγμούς.Ο Άβελ τη τράβηξε δίπλα του.Μπορούσε να μαντέψει τι ήθελε να του πει,όπως επίσης μπορούσε να μαντέψει γιατί της ήταν τόσο δύσκολο να το πει.
-Νόμιζα ότι δε θα το βρω ποτέ...κι όμως,το βρήκα.Εκεί που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα το βρω.
-Τι βρήκες?Κάτι που είχες και έχασες ή κάτι που απλά έψαχνες?
-Το είχα και δεν το ήξερα.
-Ποιό?
-Εσένα.
-Εμένα?
-Σ'αγαπάω.
-Κι εγώ σ'αγαπάω.
Η Νεφέλη αναστέναξε.
-Συγγνώμη.Νομίζω ότι δε ξέρω πια τι λέω....
Τα μάτια της καρφώθηκαν στα δικά του και σε μια στιγμή πλησίασε το πρόσωπό του,όμως εκείνος έβαλε το χέρι του ανάμεσα στα χείλη τους και την εμπόδισε.
-Δεν μπορώ να το κάνω αυτό,της είπε αμήχανα.
-Τότε τι το ωραίο έχει το να είσαι άγγελος?Δε μπορείς να ερωτευτείς,δε μπορείς να ενωθείς με θνητό και είσαι υποχρεωμένος να τον προστατεύεις για όλη σου τη ζωή και να υποφέρεις μαζί του...Δεν θα ήθελα να είμαι άγγελος.
-Γιατί?τη ρώτησε απορημένος.
-Απο την ημέρα που κόψαμε τους δεσμούς μας με τη Γη,ως θρησκεία,έχουμε γίνει πολύ λογικοί,χρησιμοποιούμε την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου.Έχουμε χάσει όμως κάτι στη πορεία.
-Δεν σε καταλαβαίνω...Τι θες να πεις με αυτό?
-Οι άνθρωποι πλέον σκέφτονται λογικά.Κάθε πόντος του εγκεφάλου τους λειτουργεί πυρετωδώς.Μην απορείς λοιπόν που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι επανέρχονται στη πραγματικότητα,μετά απο μισό χρόνο ζωής.Αγάπη υπάρχει μόνο ανάμεσα στους ανθρώπους.
-Και πως κατέληξες εκεί?
-Οι άγγελοι απαγορεύεται να αγαπήσουν,έτσι δεν είναι?
-Κανένας δε μπορεί να μου απαγορεύσει να σε αγαπάω.
-Και πως εκδηλώνεται η αγάπη?Μόνο με τα λόγια?Αν ζεις μόνο για τα λόγια και αγνοείς τις πράξεις,τότε γιατί ζεις?Αν δεν μου δώσεις αυτό που θέλω,τότε θα σου ζητήσω αυτό που θέλουν οι συνάνθρωποί μου.
-Τι θέλεις λοιπόν?Θέλω να σε ακούσω.
-Πάντοτε είχα πρόβλημα με την αδικία,είτε είναι προσωπική,είτε εθνική,είτε παγκόσμια.Παντού στο κόσμο υπάρχει αδικία.Μπορείς να κάνεις κάτι για αυτήν?Εκατομμύρια κόσμος υποφέρει,είτε στο σώμα,είτε στη καρδιά και εσείς οι άγγελοι δε βλέπετε τίποτα.Τι κάνετε τότε?Δεν γίνεται απο ότι κατάλαβα όλοι οι άνθρωποι να έχουν έναν φύλακα άγγελο.Οι άνθρωποι που μαραζώνουν,δεν έχουν δικαίωμα να ζήσουν,να αντιληφθούν τι συμβαίνει γύρω τους,να παλέψουν γι'αυτό?...Επιλογή στις ανθρώπινες ζωές κάνετε,Άβελ?
Ο Άβελ τη κοιτούσε βουβός.Δεν ήξερε τι να της πει.Είχε δίκιο αλλά δεν είχε λόγια να της πει την αλήθεια.
-Αδικία δεν είστε εσείς οι άγγελοι Άβελ?Γιατί φυλάς εμένα και όχι εκείνον τον άνθρωπο που υποφέρει?φώναξε εξοργισμένη η Νεφέλη πηγαίνοντας κοντά στο παράθυρο.
-Αυτοί οι άνθρωποι θα βρούνε μια θέση στο Παράδεισο.
-Κι εγώ θα βρω μια θέση στον Παράδεισο,αλλά δεν πέθανα πριν καν κοιτάξω γύρω μου.Ούτε βρέθηκα ποτέ στη θέση να πεθαίνω απο την αδικία του κόσμου,έπεσαν τα λόγια της σαν καταπέλτης.
-Τι θέλεις Νεφέλη?Πες το ευθέως.
-Θέλω να εγκαταλείψεις εμένα και να φυλάξεις τον πρώτο άνθρωπο που θα βρεις μπροστά σου να υποφέρει.
-Μου ζητάς να σε εγκαταλείψω?
-Ναι,τώρα αμέσως.
-Σίγουρα δεν είναι αυτό που επιθυμεί η καρδιά σου.
-Όχι,δεν είναι αυτό...Πρέπει να φύγεις.Αλλιώς θα υποφέρεις.Αν άκουγα πάντα αυτό που μου έλεγε η καρδιά μου,ίσως να έκανα ένα πολύ μεγάλο λάθος τελικά.Αν μείνεις μαζί μου θα υποφέρεις.Και αν θες,αυτό θα στο ξαναπώ άλλες χίλιες φορές.Πήγαινε.Και σώσε αυτούς που σε χρειάζεται πραγματικά,όχι εμένα,του είπε η Νεφέλη και παραμέρισε απο το παράθυρο για να πετάξει ο άγγελος.
-Είναι η τελική σου απόφαση?τη ρώτησε εκείνος χαμηλόφωνα.
-Ναι.Φύγε.
-Μήπως θες να με ακολουθήσεις?τη ξαναρώτησε καθώς ανέβαινε στο πεζούλι του παραθύρου για να πετάξει.
-Όχι.Φύγε.
-Είναι η τελευταία σου ευκαιρία Νεφέλη,της υπενθύμισε ο Άβελ.
Ύστερα έφερε μπροστά του τη σπασμένη του φτερούγα και τράβηξε δύο φτερά,δίνοντάς της τα.Άφησε το χέρι της και άνοιξε τα φτερά του,πετώντας μακριά.
-Η τελευταία μου ευκαιρία...ψέλισσε η Νεφέλη σαν υπνωτισμένη και πάτησε πάνω στο πεζούλι.Άνοιξε τα χέρια της να πιάσει τη σκιά του που εξαφανιζόταν και παραπάτησε.
Το επόμενο πρωινό,ο άγγελος τη βρήκε νεκρή,πεσμένη μπρούμυτα πάνω στο γρασίδι της αυλής.Στο χέρι της κρατούσε ακόμα τα φτερά του και στη πλάτη της ξεπρόβαλλαν μεγάλες και δυνατές,δυό κάτασπρες φτερούγες.
Δεν έχουν υπάρξει στιγμές που έχεις βγει έξω με παράξενο styling και νιώθεις σαν καρνάβαλος που γύρισε απευθείας απο το Ρίο?Όταν τη μια μέρα ανοίγεις τα fashion editorials και βλέπεις ότι πλασάρονται τα γιλέκα,την επόμενη τα skate shoes και τη μεθεπόμενη τα παντελόνια βερμούδες,είναι λογικότατο να συνταιριάξεις τα στιλ εχμ...λίγο περίεργα!Φυσικά αν είσαι αρκετά τολμηρός και διαθέτεις εκλεκτικό γούστο,θα είναι δύσκολο έως αδιανόητο να καταλήξεις γελοιοποιημένος στο κελί της fashion police.Χμμ...Έτσι νομίζεις!
Τη τελευταία δεκαετία που διανύουμε,το fashion labeling είναι τόσο ευρέως διαδεδομένο που πλέον περπατάμε αμέριμνοι στα μπαράκια στο Γκάζι και αναφωνούμε με απίστευτη ευκολία:emo!indie!bohemian!classic!Όταν ο καλπασμός της μόδας σου θυμίζει τα αποτελέσματα του Τσουνάμι,μάλλον -επιτέλους!- βρήκα τον άνθρωπο που με καταλαβαίνει!Αν έχεις γεννηθεί συγκεκριμένα στη δεκαετία του 70,θα είσαι αρκετά μεγάλος έως έμπειρος να συγκρίνεις και να εντοπίσεις την ανακύκλωση της μόδας.Τίποτα δε πάει άχρηστο,ε?Φέτος επιστρέφουμε πανηγυρικά στα 70s και στα late 80s όπου οι ροκάδες είχαν πάθει παροξυσμό και κάνανε ένα με το δέρμα τους τρουκ και αρβύλες.Πέρσι,ζούσαμε στους ξέφρενους ρυθμούς των glam 80s,γεμίζοντας τον κόσμο με blue,purple and pink και μόνο το "stayin' alive" και η ντισκόμπαλα ήταν τα μόνα ελλιπή κομμάτια στο ημιτελές 80s σκηνικό.
Αυτό που κάνει τη μόδα σήμερα βαρετή και προβλέψιμη,είναι το stock.Μετάφραση:Ό,τι μένει στην αποθήκη για καιρό,βρίσκω την ευκαιρία,τραβάω το σεντόνι που το άφηνε ξεχασμένο και σκονισμένο σε ένα παλιό κασόνι και το αποκαλύπτω σαν να είναι ένα ιερό κειμήλιο που φύλαγε η γιαγιά μου.Βουαλά!Κι εσύ με τη σειρά σου αναρωτιέσαι:Μα ΠΟΤΕ θα βγει ξανά στη μόδα το πράσινο?Kαι αφού οι μπότες μου είναι demonde,γιατί να τις φορέσω?
Λοιπόν σύντεκνε κοίταξε να δεις...Θα ξημερώσει και για εσένα αυτό το ηλιόλουστο πρωινό που πριν ετοιμαστείς για τη δουλειά ή τη σχολή και πιθανόν φορέσεις ότι βρεις μπροστά σου θα ανάψει ένα λαμπάκι πάνω απο το κεφάλι σου.Guess what...Δεν υπάρχει fashion labeling!Και μη δοκιμάζεις ρούχα κλειδωμένος μέσα στη ντουλάπα.Δεν υπάρχει ούτε fashion police.Υπάρχουν μόνο άνθρωποι με αυτοπεποίθηση.Όσο κι αν νιώθεις μερικές στιγμές ότι η μόδα σε εξουσιάζει,κανένα ρούχο δε σε φοράει.Εσύ το φοράς.Και αν είσαι demonde και μπανάλ για κάποιους,μην απελπίζεσαι με τον εαυτό σου και έλα να σου σφυρίξω κάτι στο αυτί...Με το νέο νόμο μπορείς να συλλάβεις τους fashion policemen και να τους κλείσεις στα νοητά κελιά τους.ΞΕΒΡΑΚΩΤΟΥΣ. ;)
