Το κρεμαστό αεροπλανάκι πάνω από την κούνια της Ιόλης στριφογύριζε αργά-αργά πάνω από το κεφάλι της,κάνοντας την να κουνάει με δύναμη τα χεράκια και τα ποδαράκια της πάνω κάτω ξεκαρδισμένη στα γέλια.Ο μεγαλύτερος αδερφός της,ο Γιάννης,ακούμπησε το σαγόνι του πάνω στα κάγκελα της κούνιας και τσιμπούσε το μικροσκοπικό πατουσάκι της.
-Μαμά...Γιατί η μπέμπα είναι καραφλή;Δεν θα βγάλει μαλλιά;ρωτάει καθώς χαιδεύει αμήχανα τα δικά του μαλλιά.
Η μαμά του γέλασε δυνατά και πήγε κοντά του.
-Όχι Γιαννάκη...Είναι μωρό ακόμα.Ούτε εσύ είχες μαλλιά όταν ήσουν μπέμπης.Όταν μεγαλώσει,τα μαλλιά της θα γίνουν μακριά όπως όλων των κοριτσιών,του εξηγεί γλυκά και τον παίρνει στην αγκαλιά της.
Η Ιόλη βάζει το δάχτυλό της στο στόμα και το δαγκώνει απότομα.Το μικρό προσωπάκι της σοβάρεψε ξαφνικά και τα μάτια της μεγαλώνουν.Η μητέρα της την κοιτάει απορημένα.Και ξαφνικά η μικρή αρχίζει να κλαίει γοερά.Ο Γιάννης την κοιτάζει καλά καλά,δίχως να ξέρει τι να κάνει.
-Σταμάτησε να παίζει μουσική το αεροπλανάκι.Τώρα που θα το κουρδίσω θα ησυχάσει,μονολογεί η μητέρα της και τραβάει το σχοινάκι που κρέμεται κάτω από το κόκκινο,φωτεινό αεροπλανάκι.Η Ιόλη σταμάτησε αμέσως να κλαίει.Σε λίγα λεπτά,είχε ήδη αποκοιμηθεί.
Η Ιόλη πάτησε σήμερα αισίως τα 15.20/8/2004.Λίγες μέρες πριν είχε τα γενέθλιά του και ο αδερφός της που έκλεινε τα 20.Εκείνο το πρωί την είχε πάει εκείνος στο σχολείο με τη μηχανή και αποχαιρετώντας την,είχε διάθεση να την πειράξει.
-Έλεγα να σου πάρω ένα φόρεμα που είδα τις προάλλες στο Μοναστηράκι με ροζ δαντελίτσα.Κάνε λίγο τη διαφορά...Βαρέθηκα να σε βλέπω να ντύνεσαι σαν κι εμένα!της είπε και άρχισε να γελάει.Η Ιόλη συνοφρυώθηκε εκνευρισμένη.
-Κάνε καμιά βλακεία,να δεις τι έχει να γίνει!γρύλισε πραγματικά απειλητικά μέσα από τα δόντια της.Τα μάτια της είχαν στενέψει και είχαν γίνει τώρα δυό σχισμές και απομακρύνθηκε με το πρόσωπο φλογισμένο από τα νεύρα της.
Ο Γιάννης ξεροκατάπιε έκπληκτος.Πολλές φορές είχε αντιμετωπίσει επιθετικές συμπεριφορές από την αδερφή του αλλά ποτέ δεν την είχε ξαναδεί τόσο έξω φρενών.Αντικειμενικά ήξερε ότι η αδερφή του ήταν ένα όμορφο πλάσμα.Κόκκινα μακριά μαλλιά,γκρίζα μάτια και ένα σώμα που είχε σχηματίσει πρώιμες καμπύλες πριν την ώρα του.Ένα σώμα που το έκρυβε μέσα σε φαρδιά παντελόνια που κάλυπταν κάθε σχηματισμό πάνω της.Οι φίλοι του τον πείραζαν συχνά και του έλεγαν για την ομορφιά της Ιόλης και το πόσο γοητευτική και ελκυστική θα ήταν αν δεν είχε αυτό το ανδρόγυνο στιλ.Θυμάται καθαρά εκείνο το απόγευμα πριν αρκετά χρόνια που η μάνα του είχε πάει να τη γράψει στη σχολή μπαλέτου και εκείνη όταν γύρισαν σπίτι,κυλιόταν στο πάτωμα σπαρταρώντας από το κλάμα."Γράψε με στο ποδόσφαιρο" έλεγε και ξανάλεγε ώσπου κατάφερε να μας πείσει όλους ότι πραγματικά αυτό έπρεπε να κάνουμε.
-Ιόλη χτένισε τα μαλλιά σου επιτέλους!Έχουν μακρύνει,έχουν γίνει τόσο ωραία και τα αφήνεις χιλιομπερδεμένα!Έλα να σε χτενίσω...φώναζε καθημερινά σχεδόν η μητέρα τους αλλά το μόνο που κατάφερνε να συμβεί ήταν να ακούσει τα τζαμάκια της εξώπορτας να τραντάζονται καθώς η Ιόλη έκλεινε με φόρα την εξώπορτα στο διάβα της.
Η Ιόλη δεν μπόρεσε ποτέ να διατηρήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα φίλες.Ο Γιάννης ποτέ δεν μπόρεσε να το καταλάβει αυτό.Ήξερε ότι η αδερφή του έκρυβε ένα πολύ επιθετικό και μυστήριο προφίλ,αλλά αυτό δεν δικαιολογούσε το γεγονός ότι δύσκολα κρατούσε ένα κορίτσι δίπλα της φιλικά.Όταν έβγαινε έξω,συνεχώς συναντιόταν με το Νίκο,τον Πέτρο και τον Σίμο,τους τρεις της "κολλητούς" που με τίποτα δεν μπορούσε να καταλάβει πως γινόταν να την κάνουν παρέα.Γύρω στα 15 της είχε μόνο αποκτήσει μια καινούρια φίλη,την Κλειώ,η οποία ουδεμία σχέση είχε με τη αδερφή του.Παρόλα αυτά βγαίνανε συχνά έξω και πολλές φορές την είχε συναντήσει σπίτι τους να κουβεντιάζει με την Ιόλη ή να βλέπουν ταινία παρέα.Μέχρι εκείνο το βράδυ που ακόμα και η τελευταία του υποψία επιβεβαιώθηκε.
Η Ιόλη καθόταν στον καναπέ του σαλονιού με την Κλειώ και βλέπανε μια ταινία.Κατά τη διάρκεια της ταινία σταματούσανε συχνά,σχολιάζανε ή κάνανε πλάκα και πειράζανε η μία την άλλη.Ο Γιάννης συνέχισε να στέκεται πίσω από την πόρτα της κουζίνας και να τις κοιτάζει ερευνητικά,πίσω από το σκοτάδι που έφτιαχναν τα στόρια.Η Ιόλη είχε σκύψει στον ώμο της Κλειώς.Το βλέμμα της Κλειώς απλανές.Το βλέμμα της αδερφής του όμως...Όχι.Δεν είχε δει καλά.Έκλεισε το στόμα του με το χέρι του για να μην βγει ούτε λέξη από το στόμα του.
-Τι κάνεις;;;;;;;;;;Είσαι ανώμαλη;;;;;;Φεύγω!άκουσε την Κλειώ να ψελλίζει και την είδε να μαζεύει τα πράγματά της και να φεύγει βιαστικά.Αυτό που διάβασε μετέπειτα στα μάτια της αδερφής του,ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να δει.Την πλησίασε αργά και κάθισε δίπλα της.
-Δεν το ήξερα ότι είσαι...μουρμούρισε άναυδος ο Γιάννης.
-Λεσβία;Δεν το ήξερες ή δεν ήθελες να το αποδεχτείς;έσκισαν τα λόγια της τον αέρα σαν σφαίρες και τον χτύπησαν κατάστηθα.Ο Γιάννης ξεροκατάπιε και προσπάθησε να συνέλθει.
Η Ιόλη σηκώθηκε απότομα από τον καναπέ και ανέβηκε γρήγορα τη σκάλα.
-Χτένισε τα μαλλιά σου γαμώτο!άκουσε τη μητέρα της να τη φωνάζει από το δωμάτιό της.
Εκείνη προσπέρασε το δωμάτιο και μπήκε στην τουαλέτα.Κλείνοντας την πόρτα,την κλείδωσε πίσω της.Τράβηξε το πρώτο συρτάρι απότομα σκορπίζοντας στο πάτωμα το μισό περιεχόμενό του.Τα χέρια της ψαχουλεύανε νευρικά μέχρι που τράβηξε ένα μεγάλο ψαλίδι.Κοίταξε τον εαυτό της μπροστά στον καθρέφτη.Του χαμογέλασε.Τα μάτια της της φάνηκαν λίγο κουρασμένα και είχε μαύρους κύκλους.Όμως το χαμόγελο στα χείλη της άστραφτε.Κυριολεκτικά.Άρπαξε με δύναμη την πρώτη τούφα από τα μακριά μαλλιά της.Με μια ψαλιδιά,μια τούφα μαλλί έπεσε στο νιπτήρα.Η Ιόλη συνέχιζε με μανία να ψαλιδίζει.Έκλεισε τα μάτια της και άκουγε μόνο τον ήχο του ψαλιδιού που κόβει.Προσπαθούσε μέσα της να κάνει τον παραλληλισμό που σκεφτόταν αλλά το μυαλό της ήταν μπλοκαρισμένο.Έκοβε και ξαναέκοβε με τον ήχο του ψαλιδιού να ακούγεται ακόμα πιο διαπεραστικός στα αυτιά της.Βασανιστικός.Και τότε κατάλαβε τι της θύμιζε ο ήχος του ψαλιδιού.Της θύμιζε τον τρόπο που πολλοί ψαλιδίζανε τα συναισθήματα,τους ανθρώπους,τις προσωπικότητες,αυτούς που εκείνοι θεωρούν στραβούς,κουτσούς και ανάποδους.Κάθε ψαλιδιά της θύμιζε το κόψιμο και το ράψιμο με το οποίο πολλοί προσπαθούσαν να φτιάξουν τον κόσμο τους.Μέσα από γαζιά,κλωστές και ξέφτια.Άνοιξε τα μάτια της και έδωσε την τελευταία ψαλιδιά στα μαλλιά της.Έκοψε την καρδιά της,το είναι της,τη φύση της.Σκέφτηκε μήπως υπήρχαν τελικά ειδικές μεταξωτές κλωστές που δένουν τα πάντα άρρηκτα.Αλλά το ξανασκέφτηκε.Άφησε το ψαλίδι πίσω στο συρτάρι και βγήκε από την τουαλέτα.Οι τούφες από κόκκινα μαλλιά στον νιπτήρα έμοιαζαν πραγματικά με φλόγες.
-Μαμά...Γιατί η μπέμπα είναι καραφλή;Δεν θα βγάλει μαλλιά;ρωτάει καθώς χαιδεύει αμήχανα τα δικά του μαλλιά.
Η μαμά του γέλασε δυνατά και πήγε κοντά του.
-Όχι Γιαννάκη...Είναι μωρό ακόμα.Ούτε εσύ είχες μαλλιά όταν ήσουν μπέμπης.Όταν μεγαλώσει,τα μαλλιά της θα γίνουν μακριά όπως όλων των κοριτσιών,του εξηγεί γλυκά και τον παίρνει στην αγκαλιά της.
Η Ιόλη βάζει το δάχτυλό της στο στόμα και το δαγκώνει απότομα.Το μικρό προσωπάκι της σοβάρεψε ξαφνικά και τα μάτια της μεγαλώνουν.Η μητέρα της την κοιτάει απορημένα.Και ξαφνικά η μικρή αρχίζει να κλαίει γοερά.Ο Γιάννης την κοιτάζει καλά καλά,δίχως να ξέρει τι να κάνει.
-Σταμάτησε να παίζει μουσική το αεροπλανάκι.Τώρα που θα το κουρδίσω θα ησυχάσει,μονολογεί η μητέρα της και τραβάει το σχοινάκι που κρέμεται κάτω από το κόκκινο,φωτεινό αεροπλανάκι.Η Ιόλη σταμάτησε αμέσως να κλαίει.Σε λίγα λεπτά,είχε ήδη αποκοιμηθεί.
Η Ιόλη πάτησε σήμερα αισίως τα 15.20/8/2004.Λίγες μέρες πριν είχε τα γενέθλιά του και ο αδερφός της που έκλεινε τα 20.Εκείνο το πρωί την είχε πάει εκείνος στο σχολείο με τη μηχανή και αποχαιρετώντας την,είχε διάθεση να την πειράξει.
-Έλεγα να σου πάρω ένα φόρεμα που είδα τις προάλλες στο Μοναστηράκι με ροζ δαντελίτσα.Κάνε λίγο τη διαφορά...Βαρέθηκα να σε βλέπω να ντύνεσαι σαν κι εμένα!της είπε και άρχισε να γελάει.Η Ιόλη συνοφρυώθηκε εκνευρισμένη.
-Κάνε καμιά βλακεία,να δεις τι έχει να γίνει!γρύλισε πραγματικά απειλητικά μέσα από τα δόντια της.Τα μάτια της είχαν στενέψει και είχαν γίνει τώρα δυό σχισμές και απομακρύνθηκε με το πρόσωπο φλογισμένο από τα νεύρα της.
Ο Γιάννης ξεροκατάπιε έκπληκτος.Πολλές φορές είχε αντιμετωπίσει επιθετικές συμπεριφορές από την αδερφή του αλλά ποτέ δεν την είχε ξαναδεί τόσο έξω φρενών.Αντικειμενικά ήξερε ότι η αδερφή του ήταν ένα όμορφο πλάσμα.Κόκκινα μακριά μαλλιά,γκρίζα μάτια και ένα σώμα που είχε σχηματίσει πρώιμες καμπύλες πριν την ώρα του.Ένα σώμα που το έκρυβε μέσα σε φαρδιά παντελόνια που κάλυπταν κάθε σχηματισμό πάνω της.Οι φίλοι του τον πείραζαν συχνά και του έλεγαν για την ομορφιά της Ιόλης και το πόσο γοητευτική και ελκυστική θα ήταν αν δεν είχε αυτό το ανδρόγυνο στιλ.Θυμάται καθαρά εκείνο το απόγευμα πριν αρκετά χρόνια που η μάνα του είχε πάει να τη γράψει στη σχολή μπαλέτου και εκείνη όταν γύρισαν σπίτι,κυλιόταν στο πάτωμα σπαρταρώντας από το κλάμα."Γράψε με στο ποδόσφαιρο" έλεγε και ξανάλεγε ώσπου κατάφερε να μας πείσει όλους ότι πραγματικά αυτό έπρεπε να κάνουμε.
-Ιόλη χτένισε τα μαλλιά σου επιτέλους!Έχουν μακρύνει,έχουν γίνει τόσο ωραία και τα αφήνεις χιλιομπερδεμένα!Έλα να σε χτενίσω...φώναζε καθημερινά σχεδόν η μητέρα τους αλλά το μόνο που κατάφερνε να συμβεί ήταν να ακούσει τα τζαμάκια της εξώπορτας να τραντάζονται καθώς η Ιόλη έκλεινε με φόρα την εξώπορτα στο διάβα της.
Η Ιόλη δεν μπόρεσε ποτέ να διατηρήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα φίλες.Ο Γιάννης ποτέ δεν μπόρεσε να το καταλάβει αυτό.Ήξερε ότι η αδερφή του έκρυβε ένα πολύ επιθετικό και μυστήριο προφίλ,αλλά αυτό δεν δικαιολογούσε το γεγονός ότι δύσκολα κρατούσε ένα κορίτσι δίπλα της φιλικά.Όταν έβγαινε έξω,συνεχώς συναντιόταν με το Νίκο,τον Πέτρο και τον Σίμο,τους τρεις της "κολλητούς" που με τίποτα δεν μπορούσε να καταλάβει πως γινόταν να την κάνουν παρέα.Γύρω στα 15 της είχε μόνο αποκτήσει μια καινούρια φίλη,την Κλειώ,η οποία ουδεμία σχέση είχε με τη αδερφή του.Παρόλα αυτά βγαίνανε συχνά έξω και πολλές φορές την είχε συναντήσει σπίτι τους να κουβεντιάζει με την Ιόλη ή να βλέπουν ταινία παρέα.Μέχρι εκείνο το βράδυ που ακόμα και η τελευταία του υποψία επιβεβαιώθηκε.
Η Ιόλη καθόταν στον καναπέ του σαλονιού με την Κλειώ και βλέπανε μια ταινία.Κατά τη διάρκεια της ταινία σταματούσανε συχνά,σχολιάζανε ή κάνανε πλάκα και πειράζανε η μία την άλλη.Ο Γιάννης συνέχισε να στέκεται πίσω από την πόρτα της κουζίνας και να τις κοιτάζει ερευνητικά,πίσω από το σκοτάδι που έφτιαχναν τα στόρια.Η Ιόλη είχε σκύψει στον ώμο της Κλειώς.Το βλέμμα της Κλειώς απλανές.Το βλέμμα της αδερφής του όμως...Όχι.Δεν είχε δει καλά.Έκλεισε το στόμα του με το χέρι του για να μην βγει ούτε λέξη από το στόμα του.
-Τι κάνεις;;;;;;;;;;Είσαι ανώμαλη;;;;;;Φεύγω!άκουσε την Κλειώ να ψελλίζει και την είδε να μαζεύει τα πράγματά της και να φεύγει βιαστικά.Αυτό που διάβασε μετέπειτα στα μάτια της αδερφής του,ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να δει.Την πλησίασε αργά και κάθισε δίπλα της.
-Δεν το ήξερα ότι είσαι...μουρμούρισε άναυδος ο Γιάννης.
-Λεσβία;Δεν το ήξερες ή δεν ήθελες να το αποδεχτείς;έσκισαν τα λόγια της τον αέρα σαν σφαίρες και τον χτύπησαν κατάστηθα.Ο Γιάννης ξεροκατάπιε και προσπάθησε να συνέλθει.
Η Ιόλη σηκώθηκε απότομα από τον καναπέ και ανέβηκε γρήγορα τη σκάλα.
-Χτένισε τα μαλλιά σου γαμώτο!άκουσε τη μητέρα της να τη φωνάζει από το δωμάτιό της.
Εκείνη προσπέρασε το δωμάτιο και μπήκε στην τουαλέτα.Κλείνοντας την πόρτα,την κλείδωσε πίσω της.Τράβηξε το πρώτο συρτάρι απότομα σκορπίζοντας στο πάτωμα το μισό περιεχόμενό του.Τα χέρια της ψαχουλεύανε νευρικά μέχρι που τράβηξε ένα μεγάλο ψαλίδι.Κοίταξε τον εαυτό της μπροστά στον καθρέφτη.Του χαμογέλασε.Τα μάτια της της φάνηκαν λίγο κουρασμένα και είχε μαύρους κύκλους.Όμως το χαμόγελο στα χείλη της άστραφτε.Κυριολεκτικά.Άρπαξε με δύναμη την πρώτη τούφα από τα μακριά μαλλιά της.Με μια ψαλιδιά,μια τούφα μαλλί έπεσε στο νιπτήρα.Η Ιόλη συνέχιζε με μανία να ψαλιδίζει.Έκλεισε τα μάτια της και άκουγε μόνο τον ήχο του ψαλιδιού που κόβει.Προσπαθούσε μέσα της να κάνει τον παραλληλισμό που σκεφτόταν αλλά το μυαλό της ήταν μπλοκαρισμένο.Έκοβε και ξαναέκοβε με τον ήχο του ψαλιδιού να ακούγεται ακόμα πιο διαπεραστικός στα αυτιά της.Βασανιστικός.Και τότε κατάλαβε τι της θύμιζε ο ήχος του ψαλιδιού.Της θύμιζε τον τρόπο που πολλοί ψαλιδίζανε τα συναισθήματα,τους ανθρώπους,τις προσωπικότητες,αυτούς που εκείνοι θεωρούν στραβούς,κουτσούς και ανάποδους.Κάθε ψαλιδιά της θύμιζε το κόψιμο και το ράψιμο με το οποίο πολλοί προσπαθούσαν να φτιάξουν τον κόσμο τους.Μέσα από γαζιά,κλωστές και ξέφτια.Άνοιξε τα μάτια της και έδωσε την τελευταία ψαλιδιά στα μαλλιά της.Έκοψε την καρδιά της,το είναι της,τη φύση της.Σκέφτηκε μήπως υπήρχαν τελικά ειδικές μεταξωτές κλωστές που δένουν τα πάντα άρρηκτα.Αλλά το ξανασκέφτηκε.Άφησε το ψαλίδι πίσω στο συρτάρι και βγήκε από την τουαλέτα.Οι τούφες από κόκκινα μαλλιά στον νιπτήρα έμοιαζαν πραγματικά με φλόγες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου